Βουτώντας στα σκοτεινά νερά του Alan Wake 2

Το δεύτερο παιχνίδι όντας πιο παραδοσιακό horror, υπερέχει στο σχεδιασμό των περιοχών. Οι Φινλανδοί στο χρόνο που μεσολάβησε από την πρώτη επαφή του Alan με τη Σκοτεινή Παρουσία, μελέτησαν επιμελώς τους μεγαλύτερους εκπροσώπους του είδους. Δεν εννοώ μόνο τα assets και την μεγάλη ποικιλία που έχει-ας είμαστε ειλικρινείς, στο πρώτο έπαιζε αρκετή επανάληψη “κωνοφόρα δάση του αμερικάνικου βορά”. Αλλά και την εναλλαγή εσωτερικών και εξωτερικών περιοχών. Το ρυθμό που αποκτά η εξερεύνηση, με τα μυστικά, την τοποθέτηση των συμπλοκών, τα πολλά points of interest, τα νέα τμήματα που ανοίγουν (ειδικά στο campaign του Alan) κλπ. Είναι δομημένες κατά τέτοιο τρόπο που δεν κουράζουν, ακόμα και στις λιγοστές περιπτώσεις backtracking για κάποιο ξεχασμένο stash. Δεν ήταν λίγες οι φορές που η μη γραμμική εξιστόρηση με έφερνε στο δίλημμα, να συνεχίσω με τον έναν χαρακτήρα ή να μεταπηδήσω στον άλλο; Το Mind Place και οι αλλαγές σκηνών/προσθήκες πάνω στο βασικό περιβάλλον, άριστα τόσο σε σύλληψη όσο και εκτέλεση, και πρόσθεταν μια ωραία adventure-ντετεκτιβίστικη πινελιά. Σε βάζουν να ενδιαφερθείς περισσότερο για collectibles και αλλαγές στο περιβάλλον αντίστοιχα, που αρκετές φορές οδηγούν σε άλλα στοιχεία ή χρήσιμα αντικείμενα.

Η μεριά της Saga θύμιζε περισσότερο παραδοσιακή Alan Wake εμπειρία, ήταν πιστεύω περισσότερο κοντά στο στυλ του πρώτου. Η μεριά του Alan έφερνε περισσότερο προς Silent Hill. Με μέρη που άλλαζαν, διασύνδεση δωματίων τσακωμένη με την αρχιτεκτονική και άλλα όμορφα. Πάνω σε αυτά φυσικά, και οι “εμπνεύσεις”- story bits του συγγραφέα που άλλαζαν συγκεκριμένες σκηνές. Γενικά είχε μία τι-στο-καλό-γίνεται-εδώ, σουρεάλ, fever dream αίσθηση. Ειλικρινά δε μπορώ να διαλέξω ποια μεριά ήταν καλύτερη, του Alan πάντως ήταν σίγουρα η πιο ευφάνταστη, αντίστοιχα συγκρίσιμο vibe θα έλεγα πως είχαν οι σκηνές που η Saga περνάει στα Overlaps.

Η ατμόσφαιρα ήταν φανταστική συνολικά. Αγαπημένο ανατριχιαστικό μέρος από τη Saga το Watery, ένα παράκτιο χωριό που οι καλύτερες μέρες βρίσκονται πίσω του. Τα λασπωμένο έδαφος, η ομίχλη που καλύπτει το τοπίο και τα κλειστά μαγαζιά συνθέτουν μια εικόνα απομόνωσης, σχεδόν βγαλμένη από κλισέ ταινία τρόμου. Το θεματικό πάρκο ήταν αδιαμφισβήτητα η κύρια ατραξιόν. Με κατασκευές γύρω από τον καφέ aka το καλύτερο ρόφημα του κόσμου (τα αδέρφια Koskela δεν χρειάζονται καν να μας πείσουν) και επισκέπτες που θέλανε να παίξουν mini-golf με τα πόδια σου. Αγαπημένο αντίστοιχο από τον Alan, το Oceanview Hotel. Ο τρόπος με τον οποίο “γράφονται” πάνω στους χώρους οι σκηνές του εγκλήματος και μαυρίζουν το ξενοδοχείο με το occult τελετουργικό που έγινε εκεί, στήνουν ένα crime mystery που σε υποβάλλει. Και φυσικά το πιο nightmare fuel ASMR εκεί έξω, ευγενική προσφορά των Σκιών.This isn’t your story. I write and I write and I write…

Another chapter in the play

Η παρουσίαση είναι φτιαγμένη στο φως το αστεριών που φαίνονται τις νύχτες χωρίς φεγγάρι, πάνω από το Bright Falls. Ήδη η Remedy είχε δείξει τα δόντια της από το Control (ακόμα και από την ευγενή “αποτυχία” του live-action πειραματισμού του Quantum Break), αλλά αυτό που καταφέρνουν εδώ (δηλαδή αληθινό AAA storytelling), άλλοι θα προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν για καιρό. Αυτή η μίξη λογοτεχνικής εξιστόρησης, live-action sequences και οπτασιών που αναμειγνύονται με το περιβάλλον είναι από τα κύρια στοιχεία που δείχνουν με πόσο κόπο έχει στηθεί η σκηνοθεσία και η παρουσίαση. Γραφικά-ήχος δε έχει νόημα υπερ-ανάλυσης, όποιος το βίωσε στην οθόνη του γνωρίζει. Ο οπτικός τομέας θα συνεχίσει να δείχνει φρέσκος και για τα επόμενα χρόνια. Πανέμορφο σε textures πχ λεπτομέρειες στη βλάστηση, εντυπωσιακό και σε particle effects, όπου χάζευα τα φύλλα που έπεφταν με τον αέρα ή τους καπνούς από τους εξαερισμούς των κτιρίων να χρωματίζονται κόκκινοι από το φως των νέον επιγραφών. Ειδικά αυτή τη μίζερη, noir αισθητική που είδα στα κεφάλαια του Alan, ευελπιστώ για αντίστοιχη και στο επερχόμενο remake του Max Payne.

Voice acting – ερμηνείες όλων των συντελεστών είναι υψηλοτάτου επιπέδου κι ένας λόγος ακόμα που η εμπειρία είναι καθηλωτική. Η μουσική είναι υπέροχα ταιριαστή και επιπροσθέτως ένα βασικό εργαλείο αφήγησης στο Alan Wake 2, όπως γνωρίζουμε, ακόμα κι από την εποχή του πρώτου μέρους. Το “μιούζικαλ” είναι απλά μια στιγμή ενδεικτική, πως μπορεί το soundtrack να αναμειχθεί οργανικά στο gameplay. Τόσο τα κομμάτια των Old Gods of Asgard/PoTF όσο και τα κατά παραγγελία τραγούδια των υπόλοιπων καλλιτεχνών κρύβουν νοήματα, λειτουργούν ως σύνοψη (ας μην ξεχνάμε ότι το Alan Wake 2 διατηρεί ακόμα το ύφος τηλεοπτικής σειράς), και προμηνύουν γεγονότα σε ορισμένες περιπτώσεις, το οποίο γίνεται αντιληπτό αφού δείτε προσεκτικά τους στίχους αργότερα…

Go to discussion...