REVIEWS

MASS EFFECT LEGENDARY EDITION

Η τριλογία Mass Effect της BioWare, ως συνολική κυκλοφορία και ιδωμένη ως μια ενιαία ιστορία, είναι ένα αστρικό ταξίδι επικών διαστάσεων που θα μνημονεύεται για πάντα. Ο πρωταγωνιστής της, το σκάφος SSV Normandy, οι εξωγήινες φυλές, οι ενδιαφέροντες companion NPCs, τα επικά setpieces δράσης, οι διάσπαρτες χιουμοριστικές ή δραματικές στιγμές, οι σεναριακές επιλογές, τα ρομάντζα, τα πολύ σημαντικά memes που ενέπνευσε, όλα είναι πλέον αναπόσπαστο μέρος της συλλογικής gaming κουλτούρας. Και αυτό το γεγονός δεν μπορεί να αναιρεθεί ούτε από το “χρωματιστό” φινάλε και τις σεναριακές τρύπες του Mass Effect 3, ούτε από την, σε τελική ανάλυση, πλήρως άσκοπη πλοκή του Mass Effect 2, ούτε καν από το τσουνάμι μετριότητας που ήταν το Mass Effect: Andromeda, τσουνάμι το οποίο είχε ως αποτέλεσμα και το να πέσει σε πλήρη λήθαργο ολόκληρο το Mass Effect franchise… μέχρι φέτος. Φέτος, λοιπόν, και για την ακρίβεια πριν δύο εβδομάδες, επέλεξε η EA/BioWare να κυκλοφορήσει το Mass Effect Legendary Edition. Μία κυκλοφορία η οποία λειτουργεί ταυτόχρονα ως πακέτο που περιέχει όλα τα games της τριλογίας με τα DLC τους, τα οποία κιόλας τρέχουν όλα μέσα από έναν ενιαίο launcher, αλλά και ως remaster που επιχειρεί να εκσυγχρονίσει λιγότερο ή περισσότερο την τριλογία και να την φέρει στα σημερινά τεχνολογικά στάνταρτς.

Για τις ανάγκες του άρθρου, επιχείρησα ένα όσο το δυνατόν πληρέστερο νέο playthrough ολόκληρης της τριλογίας μέσα από την Legendary Edition (αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που ανεβαίνει το review τόσο πολύ καιρό, για τα δικά μου στάνταρτς, μετά την κυκλοφορία της). Θεωρώντας ως δεδομένο πως τα αρχικά games έχουν αναλυθεί επαρκώς ως οντότητες πίσω στην εποχή της κυκλοφορίας τους, αρχική μου επιδίωξη για το παρόν άρθρο ήταν να εστιάσει κυρίως στη φύση του Legendary Edition ως remaster της σειρά – τι προσφέρει, τι αλλάζει, πού τα καταφέρνει και που… όχι τόσο. Αλλά, βλέποντας τους τίτλους τέλους στο φινάλε του Mass Effect 3, συνειδητοποιώ πως… αναπόφευκτα νιώθω την ανάγκη να (ξανα)κάνω και κάποια, πιο υποκειμενικά ίσως, σχόλια πάνω στην τριλογία.

Sovereign leaving Eden Prime
So it begins…

MASS EFFECT

Το πρώτο Mass Effect είναι ίσως το μέλος της τριλογίας που λαμβάνει το σημαντικότερο “ρεκτιφιέ” στο πλαίσιο της Legendary Edition. Και αυτό γίνεται σαφές πρώτα στον οπτικό τομέα, ο οποίος είναι λογικό πως ήταν ο πλέον “γερασμένος” σε σχέση με τα επόμενα μέλη της σειράς. Μην περιμένετε, προφανώς, ΡΙΖΙΚΟΤΑΤΗ και next-gen οπτική αλλαγή που μετατρέπει το game σε ένα μικρό Red Dead Redemption 2 ή σε ένα Cyberpunk 2077. Aλλά όπως και να έχει, τα textures των χαρακτήρων και των περιβάλλοντων χώρων αναβαθμίζονται, οι φωτοσκιάσεις βελτιώνονται (όχι πάντα με 100% θετικά αποτελέσματα, η αλήθεια είναι), εισάγονται… lens flares σε πολλά σκηνικά, και τα γραφικά του game έρχονται τουλάχιστον στα στάνταρντς ενός ελαφρά πιο σύγχρονου Mass Effect 3.

Μια άλλη αλλαγή που εμπίπτει στον ευρύτερο τομέα των γραφικών είναι και το ότι η εξωτερική εμφάνιση αρκετών NPCs που εμφανίζονται και στα επόμενα μέλη της σειράς, αλλάζει και αντικαθίσταται από την εμφάνισή τους όπως αυτή ήταν στο ME3. Ελαφρώς άσκοπη αλλαγή, αν και υποθέτω πως βοηθάει με τον τρόπο της στη συνοχή της σειράς και στην αίσθηση πως, στο πλαίσιο της Legendary Edition, τα 3 games αποτελούν μια ενιαία ιστορία μέσα σε ένα πλήρες πακέτο. Σε γενικές γραμμές πάντως, από πλευράς γραφικών, η βελτίωση στην όλη εμπειρία σε σχέση με το αρχικό game είναι κάτι παραπάνω από αισθητή.

Captain Kirrahe's Hold the Line speech on Virmire
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, για πολλούς και διάφορους λόγους, η αποστολή στον Virmire θα μου προκαλεί πάντα ανατριχίλες κι έναν κόμπο στο στομάχι ταυτόχρονα.

Πέρα από τα γραφικά, βελτιστοποίηση υφίστανται και τομείς περισσότερο σχετικοί με το gameplay ώστε, ξανά, να φέρουν το ME τουλάχιστον στο αντίστοιχο επίπεδο των ΜΕ2 και 3. Ένας εξ αυτών των τομέων είναι το UI και η διαχείριση του inventory, ένας άλλος είναι ο ευρύτερος τομέας των μαχών όπου, αφενός η κίνηση του Shepard αλλά και οι μηχανισμοί cover ομαλοποιούνται αισθητά, αφετέρου τα όπλα του παιχνιδιού παύουν να είναι δεμένα με τις character classes και πλέον είναι δυνατόν όλοι οι χαρακτήρες να χρησιμοποιήσουν όλους τους διαθέσιμους τύπους όπλων. Επίσης διορθώνονται επιτέλους και ορισμένα από τα bugs που είχαν ξεμείνει στην αρχική έκδοση, αλλά προς το παρόν όχι όλα (πχ συνάντησα ΞΑΝΑ μετά από 10+ χρόνια ένα bug το οποίο muteάρει όλους τους ήχους του game μέχρι να γίνει save/reload, αλλά και ένα κλασικό bug κατά το οποίο ένα όπλο που γίνεται overheat σκαλώνει για πάντα έτσι και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί μέχρι να γίνει reload). Τέλος, προστίθεται επιτέλους η δυνατότητα να γίνουν skip οι κούρσες με τα περισσότερα ασανσέρ, εκτός από ένα, το ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΙΚΑ ΑΡΓΟ ασανσέρ μέσα στο Normandy, το οποίο για κάποιο ανεξήγητο λόγο παραμένει εξίσου αργό όσο στην αρχική έκδοση.

Βελτίωση/ομαλοποίηση συναντάται και στην κίνηση του Mako, το οποίο πλέον κινείται στο χώρο με τρόπο που θυμίζει ελαφρώς λιγότερο κουτσή μαούνα… αλλά αυτό δεν μπορεί να αναιρέσει το γεγονός πως οι αποστολές που αφορούν το Mako (και την πλανητική εξερεύνηση εν γένει) εξακολουθούν να είναι δραματικά βαρετές σε ποσοστό 91.8%, κυρίως λόγω του ακραία ορεινού ανάγλυφου που συναντάμε στους περισσότερους πλανήτες. Και αυτό είναι ένα γενικότερο συμπέρασμα που πρέπει να έχετε κατά νου: αν κάποια πτυχή του gameplay των ME1-2-3 σας εκνεύριζε στο αρχικό game, τότε σίγουρα θα σας εκνευρίζει και στην Legendary Edition.

Mako climbing a mountain in Mass Effect.
Είχα ξεχάσει το πόσο ΔΕΝ μου έλειψε το να πρέπει να σκαρφαλώσει το Mako σε κάποιο γκρεμό με κλίση 90 μοιρών σαν αγριοκάτσικο προκειμένου να εντοπίσει κάποια γραπτά της Matriarch ή ένα Μετάλλιο της League of One.

MASS EFFECT 2

Πίσω στον καιρό της αρχικής κυκλοφορίας των games, η μετάβαση από το ME στο ME2 προκαλούσε ένα μικρό σοκ, κυρίως λόγω της αρκετά υψηλότερης ποιότητας των γραφικών αλλά και των μηχανισμών μάχης στο 2. Οι αναβαθμίσεις του ME κάνουν λιγότερο σοκαριστική την μετάβαση αυτή, αλλά η αλήθεια είναι πως ένα άλφα σοκ εξακολουθεί να γίνεται αισθητό, για άλλους λόγους όμως – more on that παρακάτω. Όπως και να έχει, ισχύουν και στο ME2 οι περισσότερες από τις αναβαθμίσεις που αναφέρθηκαν για το ΜΕ, κυρίως όσον αφορά το εικαστικό upgrade στους χαρακτήρες και τα περιβάλλοντα (lens flares για όλους), αλλά και την ομαλοποίηση των μηχανισμών cover και shooting. Ισχύει επίσης πως ούτε στο ME2 διορθώθηκαν όλα τα παλαιά bugs: συνάντησα ΠΑΛΙ ένα bug στο Lair of the Shadow Broker DLC το οποίο καθιστά αδύνατη την ολοκλήρωσή του, ΑΚΡΙΒΩΣ όπως γινόταν και πριν 10 χρόνια.

Παρά τις αναβαθμίσεις όμως, εξακολουθούν να ισχύουν κάποιες σταθερές. Η πρώτη σταθερά είναι πως η φύση της πλοκής του ME2 (οι Loyalty Missions κυρίως, δηλαδή) δίνει σαφώς μεγαλύτερη βάση στις προσωπικές ιστορίες των companion NPCs, γεγονός το οποίο οδηγεί αναπόφευκτα στην μεγαλύτερη αλληλεπίδραση μαζί τους. Και, στα πλαίσια της αλληλεπίδρασης αυτής, ορισμένοι από τους NPCs πραγματικά λάμπουν. Έχουμε σύρει τα εξ αμάξης περιστασιακά στην BioWare (κυρίως των τελευταίων χρόνων) για τον ευρύτερο τομέα του writing, αλλά, διάβολε, κάποτε ήξερε να γράφει χαρακτήρες.

Mordin Solus
Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ.

Άλλη σταθερά είναι το γεγονός ότι το ΜΕ2 είναι σαφώς πιο “streamlined” και action-y σε σχέση με το ME, που έγερνε σαφώς περισσότερο στον χαρακτηρισμό του “RPG”. Και, στο πλαίσιο αυτού του Action χαρακτήρα, το game καταλήγει στο μεγαλύτερο μέρος του ένα στυγνό, βαρετό και ξεδιάντροπο corridor shooter. Προφανώς είχε ήδη επισημανθεί και προ δεκαετίας αυτό το γεγονός, και είναι ένας από τους λόγους που το ΜΕ2 “ρίχνεται” σταθερά και διαχρονικά στη σύγκριση με το ME. Παράλληλα όμως έχουμε και την αρκετά αστεία εξέλιξη ότι, η οπτική αναβάθμιση του ME στο πλαίσιο της Legendary Edition καταφέρνει τόσο πολύ να φέρει τα δύο παιχνίδια στο ίδιο επίπεδο, που, λόγω της απουσίας του σοκ που προανέφερα κατά την παλαιότερη μετάβαση από το 1 στο 2, οι αρνητικές πτυχές του ME2 κάνουν πλέον σαφώς περισσότερη αίσθηση.

Ανάμεσα σε αυτές τις αρνητικές πτυχές θα μπορούσε να συμπεριλάβει κάποιος και εκνευριστικούς και πλήρως outdated μηχανισμούς όπως το hacking minigame ή το περιβόητο σκανάρισμα των πλανητών για resources (είπαμε να ξεφύγουμε από τη λαίλαπα των βουνών και των γκρεμών του ME, αλλά όχι κι έτσι ρε παιδιά!). Όμως ειδικά οι ΣΥΝΕΧΕΙΣ μάχες στους διαδρόμους και η αντιμετώπιση wave after wave after wave των ΙΔΙΩΝ εχθρών (στη συντριπτική πλειοψηφία τους είτε μισθοφόροι είτε Geth) είχαν ως αποτέλεσμα το να βρίσκω συχνά τον εαυτό μου κυριολεκτικά να βαριέται κατά το νέο playthrough του ME2, και να ανυπομονεί να μεταπηδήσει επιτέλους στην εξίσου πονεμένη αλλά για άλλους λόγους ιστορία, δηλαδή το ME3.

Mass Effect 2 Corridor Shooter
Τόσα ωραία περιβάλλοντα, τόσοι αξιομνημόνευτοι χαρακτήρες, τόσο ωραίες οι αναλογίες της Miranda… αλλά εν τέλει να μου μένει χαραγμένος στη μνήμη κυρίως ΕΝΑΣ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΚΙΒΩΤΙΑ ΓΙΑ COVER. Τόσο κρίμα ρε γαμώτο.

MASS EFFECT 3

Φτάνουμε λοιπόν στο μεγάλο φινάλε. Ως το τελευταίο μέλος της τριλογίας, το ME3 από πλευράς gameplay και μηχανισμών ήταν ήδη αρκετά πλήρες σε σχέση με τα προηγούμενα games της σειράς. Συνεπώς οι όποιες αναβαθμίσεις περιορίζονται κυρίως στον αναμενόμενο εικαστικό τομέα, με υψηλότερης ανάλυσης textures και κατά τόπους βελτιστοποίηση του animation των χαρακτήρων. Άλλη αλλαγή της Legendary Edition είναι το ότι αφαιρείται η δυνατότητα για Multiplayer αλλά και η αναγκαιότητα αυτού για την απόκτηση επαρκούς War Readiness Score – το συγκεκριμένο score επηρεάζεται πλέον αποκλειστικά από τα War Assets που συγκεντρώνει ο παίκτης κατά τις περιπέτειές του. Περιττό να αναφερθεί επίσης πως διατηρούνται και στο ME3 Legendary αυτούσια τα bugs της αρχικής κυκλοφορίας, αλλά κάτι τέτοιο ήταν πλήρως αναμενόμενο πια ως αυτό το σημείο.

Νομοτελειακά, η όποια ανάλυση του ME3 καταλήγει, για ακόμη μία φορά, στους περισσότερο “φιλολογικούς” τομείς, στο δράμα γύρω από την αρχική του κυκλοφορία, αλλά και στα ευρύτερα θέματα με την πλοκή του. Σύμφωνα με τα αρκετά διαδεδομένα leaks που έχουν κυκλοφορήσει την τελευταία δεκαετία, ο αρχικός σχεδιασμός της πλοκής των Mass Effect αφορούσε σε γενικές γραμμές την επιθυμία των Reapers να τιθασεύσουν την Dark Energy (η πηγή του ίδιου του φαινομένου “mass effect“) πριν αυτή οδηγήσει στην καταστροφή του σύμπαντος. Προς αυτό το σκοπό έκαναν harvest τους ανεπτυγμένους πολιτισμούς του γαλαξία μέχρι να βρουν κάποιον που θα θεωρούσαν ικανό να εκπληρώσει την αποστολή τους – προφανώς αυτοί θα ήταν οι humans, και αυτό εξηγεί και το όλο plotline με τους Collectors στο ME2. Όμως ο συγγραφέας της παραπάνω πλοκής έφυγε από την BioWare μετά την κυκλοφορία του ME2, και έτσι οι ιθύνοντες θεώρησαν χρήσιμο το να αντικατασταθεί η πλοκή από κάτι διαφορετικό. Και έτσι, εγένετο… διαγαλαξιακή εισβολή, βολικά αρχαία υπερόπλα, και… χρωματιστή space magic.

Marauder Shields
His name was Marauder Shields. #ΔενΞεχνώ

Κυριολεκτικά η πηγή όλων των κακών και των στραβών του ME3 μπορεί να εντοπιστεί σε αυτήν την απότομη αλλαγή πλεύσης ως προς το σενάριο. Ξαφνικά τα γεγονότα της πλοκής του ME2 δεν παίζουν τον παραμικρό ρόλο, οι πράξεις του παίκτη σε όλη την τριλογία αποδεικνύονται ασήμαντες μπροστά στην εμφάνιση ενός από μηχανής θεού ικανού να αντιμετωπίσει με μαγικό τρόπο τους από μηχανής θεούς Reapers, και η συντριπτική πλειοψηφία των επιλογών μας στη σειρά ως τώρα καταλήγει να επηρεάζει κυρίως μικρές διακυμάνσεις στο War Readiness Score: αν αφήσαμε έναν χαρακτήρα να επιζήσει στο ME1, κατά πάσα πιθανότητα θα τον δούμε στο ME3 ως War Asset που δίνει ένα ασήμαντο bonus 20-30 πόντων.

Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις στον παραπάνω κανόνα, που αφορούν κυρίως τα plotlines του Genophage Cure και του πολέμου ανάμεσα στους Quarians και Geth. Δύο σεναριακά νήματα τα οποία, όλως τυχαίως, είναι με διαφορά τα καλύτερα σε όλο το παιχνίδι, τόσο από πλευράς των διαθέσιμων επιλογών μας σε αυτά, όσο και λόγω του πόσο καλογραμμένοι είναι οι χαρακτήρες που εμπλέκονται σε αυτά, αλλά και λόγω των επικών σκηνικών δράσης που βιώνουμε κατά τη διάρκειά τους.

Αυτή η αλλοπρόσαλλη διακύμανση ανάμεσα στο ΕΠΟΣ και το CRINGE είναι ίσως σε τελική ανάλυση το κυριότερο χαρακτηριστικό ολόκληρης της τριλογίας. Υπάρχουν πολλές στιγμές που σε κάνουν να θέλεις να σηκωθείς όρθιος και να χειροκροτάς, αλλά και πάρα πολλές πτυχές των τριών games που προκαλούν eyeroll τόσο απότομο που καταφέρνει να δημιουργήσει μικρά mass effect fields μέσα στο κρανίο. Κατά μία εγκληματική σύμπτωση, ίσως η χειρότερη από αυτές τις στιγμές αφορά την τελευταία σκηνή του ME3 και το φινάλε ολόκληρης της τριλογίας. Και είναι πραγματικά κρίμα που συμβαίνει αυτό, γιατί τις περισσότερες φορές η τελευταία εντύπωση είναι και αυτή που μένει, όμως το ME3 (και ολόκληρη η τριλογία) έχει τόσα πολλά περισσότερα να προσφέρει απ’ ότι ένα φινάλε που συνοψίζεται στο “διάλεξε το χρώμα σου”.

Fighting a Reaper on Rannoch
Αν μου έλεγε κάποιος να διαλέξω ΜΙΑ σκηνή η οποία μου έχει αποτυπωθεί εντονότερα στο ME3, αυτή ίσως να ήταν το showdown με τον Reaper στον Rannoch.

Αξίζει, λοιπόν, το Mass Effect Legendary Edition; Η διπλωματικότερη απάντηση είναι “και ναι, και όχι“. Τα ψεγάδια του όλου πακέτου αφορούν κυρίως το τι δεν περιλαμβάνεται σε αυτό. Αφενός, όπως αναφέρθηκε ήδη πολλάκις, είναι τουλάχιστον αστείο το ότι η Legendary Edition δεν συνεπάγεται και διόρθωση όλων των bugs των αρχικών εκδόσεων. Αφετέρου, αν αναλυθεί ως κυκλοφορία για τα PC, η αλήθεια είναι πως το remaster είναι αρκετά πτωχό με βάση τις δυνατότητες του μέσου. Υπάρχει προφανώς η ανανέωση του gameplay του ME1 κυρίως, και αναμενόμενη αναβάθμιση των textures και η υποστήριξη για αναλύσεις μέχρι και 4Κ, αλλά τα options που βλέπει κάποιος στο μενού των γραφικών είναι αδικαιολόγητα πτωχά. Σε σημείο που, ειδικά αν κάποιος έχει αγοράσει ήδη όλα τα ME games και τα DLC τους, ίσως να είναι προτιμότερο να εγκαταστήσει κάποια δωρεάν HD mods παρά να ξαναπληρώσει full price για να αποκτήσει εκ νέου όλα τα games μέσω της Legendary Edition.

Επίσης θα ήταν ιδανικές κάποιες πιο τολμηρές παρεμβάσεις που βλέπουν πέρα από την επιφάνεια, όπως η πλήρης αφαίρεση των αναχρονιστικών minigames ή και, γιατί όχι, η εισαγωγή cut content στο παιχνίδι, αλλά κάτι τέτοιο φαίνεται να μην πέρασε καν από το μυαλό των δημιουργών.

Mass Effect 2 hacking minigame
Το να διακόπτεται εν έτει 2021 η καταιγιστική δράση προκειμένου να συνταιριάξουμε σχεδιάκια σε ένα κύκλωμα, δεν το λες και ιδανική κατάσταση.

Πέρα από τα παραπάνω, η Legendary Edition προφανώς αξίζει 100% ως αγορά για κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί ως τώρα με το Mass Effect franchise. Κυριότερο redeeming factor της είναι το ότι πακετάρει με πολύ βολικό τρόπο όλα τα games της τριλογίας και τα λανσάρει ιδανικά ως μία ενιαία ιστορία, με κοινό launcher, κοινό σύστημα δημιουργίας χαρακτήρα, κοινής ποιότητας γραφικά, και, το κυριότερο, με όλα τα DLC τους. Αυτό το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικός παράγοντας, καθώς τα DLC επηρεάζουν καθοριστικά το lore και την πλοκή του κόσμου, και είναι κυριολεκτικά ακρογωνιαίος λίθος εξέλιξης της σειράς. Για παράδειγμα, η εκκίνηση του ME3 έρχεται ως απευθείας αποτέλεσμα των πράξεων του Shepard στο Arrival DLC του ME2, ενώ το αρκετά Κθουλιάρικο Leviathan DLC εξηγεί λίγο-πολύ το ίδιο το υπόβαθρο της δημιουργίας των Reapers.

Ιδιαίτερη μνεία οφείλει να γίνει και στο Citadel DLC, για το οποίο έχουμε μιλήσει ήδη ως ημιθανής ιστότοπος, αλλά και στο From the Ashes, προσωπική καψούρα του γράφοντος, καθώς εισάγει ως διαθέσιμο companion NPC τον τιτανοτεράστιο Javik, τον τελευταίο εν ζωή Prothean. Η παρουσία του στο ME3, η αλληλεπίδρασή του με τα υπόλοιπα crew members που… αλλιώς φαντάζονταν τους Protheans και αλλιώς τους γνωρίζουν εν τέλει, αλλά και τα καυστικά σχόλιά του για τις υπόλοιπες φυλές του γαλαξία (τις οποίες θυμάται ο ίδιος ως πρωτόγονους μυγοχάφτες πριν 50.000 χρόνια αλλά τις βλέπει πλέον να ελέγχουν τις τύχες του κόσμου) είναι απολαυστικά. Σε σημείο που απορεί κανένας ως προς το γιατί δεν ήταν μέρος του βασικού game και έπρεπε να λανσαριστεί ως ξέχωρο DLC, αλλά δυστυχώς έτσι λειτουργεί ο κόσμος τα τελευταία 15 χρόνια, μετά την πηγή του κακού.

Javik explaining the Prothean connection to the Assari.
Κορυφαίο instance στον πλανήτη Thessia κατά το οποίο ο Javik, αν βρίσκεται στο party, αποδεικνύει πως όλη μυθιστορία και οι αρχαίοι θεοί των Asari ήταν απλά Protheans που ήθελαν να προστατέψουν την πρωτόγονη ράτσα των Asari επειδή ο πλανήτης τους ήταν πλούσιος σε resources.

Ξεκίνησα επιδιώκοντας να γράψω το σύντομο review ενός remaster, και κατέληξα να αναλύω ξανά τα βαθύτερα συστατικά ολόκληρης της τριλογίας. Αυτό ίσως είναι ενδεικτικό του πόσο μεγάλη ιστορία είναι τελικά το Mass Effect franchise, και του πόσο ανάγκη είχα και εγώ ο ίδιος να επανέλθω σε αυτό μετά την ξενέρα του Andromeda. Κυκλοφορεί ένα meme/κλισέ που αφορά “τους φίλους που κάναμε κατά τη διαδρομή“, αλλά… αυτό ισχύει 100% όσον αφορά το Mass Effect Trilogy. 10 χρόνια μετά την κατάληξη της ιστορίας του Shepard, το μυαλό δεν εστιάζει στις ανέμπνευστες πτυχές, τις σεναριακές τρύπες και το μέτριο φινάλε, αλλά στον Wrex, τον Garrus, την Liara, τον Mordin, τον Javik, τους Quarians, τους Turians, τους Asari, και το πώς συνεργάστηκαν όλοι αυτοί για να αντιμετωπίσουν μία γαλαξιακή απειλή.

Μπορεί κατ΄ουσίαν το Mass Effect franchise να αποτελεί μια μίξη Star Wars, Star Trek, Battlestar Galactica και Babylon 5, και σίγουρα έχει τα ups και τα downs του, αλλά η Legendary Edition υπενθυμίζει πως η τριλογία παραμένει, όπως έγραψα και στον πρόλογο, ένα αστρικό ταξίδι επικών διαστάσεων. Μακάρι όμως να είχε τολμήσει να κάνει και μερικά περισσότερα βήματα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ - 82%

82%

"Shepard Out"

Ως remaster, και ειδικά στο PC, ίσως να μην είναι όσο πλήρες και τολμηρό θα το θέλαμε. Αλλά παραμένει ιδανικός τρόπος να βιωθεί ως ενιαίο πακέτο η επική Mass Effect τριλογία.

Κώστας Καλλιανιώτης

Αρχαιολόγος/Ιστορικός, RPG Player, Οπαδός των Motörhead, Καταναλωτής Προβατίνας.

Nobody

Gelatinous Cube
Joined
May 12, 2021
Messages
174
Ωραία παρουσίαση Κώστα, κάλυψες και τους λόγους για τους οποίους ως παλιός που έπαιξε το κάθε παιχνίδι και DLC στον καιρό του και χάρηκε (δίχως να τρελαθεί) το ταξίδι του Shepard, δεν έχω κάποιο λόγο να ασχοληθώ περαιτέρω.

Χαίρομαι πάντως να κυκλοφορούν τέτοιες remastered συλλογές, καθώς σίγουρα μπορούν να βοηθήσουν νέους gamers να συμπληρώσουν 'κενά' της gaming παιδείας τους από προηγούμενες εποχές, με ευχάριστο τρόπο.
 
Joined
Jun 14, 2019
Messages
479
Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβα είναι που το ME3 κατηγορήθηκε για το τέλος του (που ουσιαστικά κάνεις μία επιλογή από τρεις διαθέσιμες), ενώ αυτό ακριβώς είναι και το τέλος όσων Deus Ex έχω παίξει (1, 2, ΗR)! Κι όμως αυτά (εκτός του 2, για άλλους λόγους) εκθειάζονται μονίμως!
 

Hellion

Αρχιμανδρίτης
Staff member
Joined
Nov 26, 2012
Messages
13,077
Το τέλος κατηγορήθηκε επειδή Α) δεν βγάζει κανένα νόημα, Β) ήταν πλήρως ντεκαβλέ και underwhelming σε σχέση με το πώς χτιζόταν η τριλογία επί 5 χρόνια, Γ) πριν κυκλοφορήσει το δωρεάν Extended Endings DLC (που πρόσθεσε έστω ένα ending narration και κάποια ending slides), ουσιαστικά και στους 3 διαθέσιμους τερματισμούς παιζόταν αποκλειστικά και μόνο το ίδιο ακριβώς cutscene στο οποίο το μόνο που άλλαζε ήταν το χρώμα του φωτός που έβγαινε από το Citadel και τίποτε άλλο.
 
Joined
Jul 26, 2014
Messages
1,958
Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβα είναι που το ME3 κατηγορήθηκε για το τέλος του (που ουσιαστικά κάνεις μία επιλογή από τρεις διαθέσιμες), ενώ αυτό ακριβώς είναι και το τέλος όσων Deus Ex έχω παίξει (1, 2, ΗR)! Κι όμως αυτά (εκτός του 2, για άλλους λόγους) εκθειάζονται μονίμως!
Σκέψου το δλδ σαν ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο με πολύχρωμα λαμπάκια αλλά τα δώρα που περιμένεις είναι mah.
 

Nobody

Gelatinous Cube
Joined
May 12, 2021
Messages
174
Να πω την αμαρτία μου πάντως, ως διαστημοκάγκουρας που απλά χαβαλέδιαζε στο Normandy και φόρτωνε όποιο διαγαλαξιακό μαναράκι ανασαίνε σε ακτίνα ναυτικού μιλίου, δεν πολυσκοτιζόμουν για το όποιο 'σενάριο' και τάχα 'συνοχή' του Mass Effect, οπότε το καγκουροφινάλε διόλου δεν με χαλάσε. Κάνανε και την Extended Edition, μας δώκανε και το Citadel DLC, κυριλέ, ένιωσα έμορφα, συγκινήθηκα στο τέλος.

Αλλά καταλαβαίνω απόλυτα πως κάποιος που θα την πιστέψει και θα πάρει σοβαρά την όλη φάση 'Φρεντοτσίνο-Όκλεϊ-Στη-Γέφυρα', ενδέχεται να μπερδευτεί πως παίζει RPG και να ξενερώσει άσχημα.
 

Admiral

Kraken
Staff member
Joined
Nov 27, 2012
Messages
8,002
Αυτό που ποτέ δεν κατάλαβα είναι που το ME3 κατηγορήθηκε για το τέλος του (που ουσιαστικά κάνεις μία επιλογή από τρεις διαθέσιμες), ενώ αυτό ακριβώς είναι και το τέλος όσων Deus Ex έχω παίξει (1, 2, ΗR)! Κι όμως αυτά (εκτός του 2, για άλλους λόγους) εκθειάζονται μονίμως!

Είχα γράψει ένα σχόλιο για το Mass Effect 3.


Συνοπτικά, το πρόβλημα για μένα είναι δομικό και δεν εστιάζεται στο φινάλε.
 

ebon page

Gelatinous Cube
Joined
Dec 1, 2012
Messages
145
Είχα γράψει ένα σχόλιο για το Mass Effect 3.


Συνοπτικά, το πρόβλημα για μένα είναι δομικό και δεν εστιάζεται στο φινάλε.
Παρα πολύ καλό κειμενο Admiral το οποίο με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.

Εγώ απλά να προσθέσω πως έπαιξα το ΜΕ3 αμέσως μόλις κυκλοφόρησε μιας και το περίμενα πως και πως. Οπότε έφαγα την ξενέρα του αρχικού ending και όχι την Extended Cut έκδοση. Τωρα θυμάμαι ένα σημείο του τέλους το οποίο πραγματικά με είχε εξοργίσει πολύ.

Μιλάω για το σημείο που o Shepard μαζί με δυνάμεις κάτω στη γη πραγματοποιεί την επίθεση και τρέχει στο beam που οδηγεί στην Citadel. Μαζί μου έχω την Liara και την EDI. Γινεται εκει ο χαμός και όλοι αποδεκατίζονται αφήνοντας τον Shepard τραυματισμένο να σηκώνεται εχοντας απλά το πιστόλι του. Τελιεώνω το παιχνιδι και παρακολουθώ το ηλιθιο χρωματιστό μου ending cinematic. Και βλέπω το Normandy να προσγειώνεται σε έναν άγνωστο πλανήτη και μεσα από το διατημόπλοιο να κατεβαίνουν ο Joker, η Liara και η EDI!! Τα 2 ατομα που είχα μαζί μου στην τελική αποστολή! Και έχω μείνει μαλάκας.

Το τέλος της τριλογίας αφηγηματικά δεν στέκει και έρχεται ενάντια στην προσωπικότητα και τις επιλογες του Shepard. Έχει τεράστια λογικά λάθη και κενά. Το Mass Effect 1 είναι το καλύτερο της τριλογίας με καλό stoty, αρχή, μέση και τέλος. Ακολουθεί το ME3 (με εξαίρεση τα τελευταία λεπτά του παιχνιδιού) και τελευταίο ερχεται το ME2 που απλά είναι filler, με άκυρη πλοκή.
 

Borracho

Ancient Red Dragon
Joined
Nov 26, 2012
Messages
11,505
Αν και φόρτωνα συστηματικά το απροσάρμοστο Τζακάκι, δεν μπορούσα παρά να χαιρετίζω συγκινημένος τις ΔΑΠίτισσες σημαιοφόρους Άσλεϊ-Μιράντα.
 
Joined
Dec 5, 2012
Messages
5,845
 

Related Articles

Check Also
Close
Back to top button
elGreek