ROMEO IS A DEAD MAN

Ο Suda51 (κατά κόσμο, Goichi Suda) υποτίθεται είναι ένας εκκεντρικός δημιουργός. Και λέω, υποτίθεται, καθώς η επαφή μου με τις δημιουργίες του μέχρι σήμερα, περιορίζεται σε λίγα λεπτά hands-on gameplay από το Shadows of the Damned. Είναι γνωστός ως ασυμβίβαστο μυαλό που παντρεύει κοινότοπες με σουρεάλ καταστάσεις και έχει χαρακτηριστεί από αρκετούς ως ο Ταραντίνο του gaming. Το ROMEO IS A DEAD MAN (RIADM από εδώ και στο εξής) είναι το τελευταίο παιχνίδι που παρέδωσε με το προσωπικό του όχημα, τη Grasshopper Manufacture. Είμαστε εδώ για να δούμε πόσο επιβεβαιώνει τη φήμη του.

Romeo is a bewildered man

O Romeo Stargazer εκτελεί χρέη βοηθού σερίφη, σε μια κωμόπολη, το Deadford, από αυτές που δε συμβαίνει τίποτα και η πλήξη αγγίζει επίπεδα κακουργήματος. Παρόλα αυτά, δύο μοιραίες νυχτερινές περιπολίες, θα αλλάξουν τη ζωή του πρωταγωνιστή για πάντα. Στην πρώτη, θα βρει κατάκοιτη στο δρόμο μια κοπέλα με αμνησία, τη Juliet. Έρωτας με την πρώτη ματιά. Στη δεύτερη, θα βρει ένα κατακρεουργημένο σώμα και συνάμα, τον θάνατο, καθώς εκεί κοντά παραμόνευε ο αποτρόπαιος θηρευτής. Λίγο πριν πνεύσει τα λοίσθια, εμφανίζεται μέσα από μια πύλη ο παππούς του (και ιδιοφυΐα που ανακάλυψε την πρώτη χρονομηχανή) Benjamin, όπου τον επαναφέρει στη ζωή, τοποθετώντας του χειρουργικά ένα κράνος. Όταν ξυπνήσει, μαθαίνει ότι έχει στρατολογηθεί από την Space-Time Police, ώστε να συνδράμει, στην πάταξη σοβαρών εγκλημάτων. Δηλαδή ο τύπος πέθανε και μετά θάνατον τον ανάγκασαν να συνεχίσει να δουλεύει. Συγνώμη, σκεφτόμουν κάποιον άλλο… Σαν να μην έφτανε αυτό, μαθαίνει ότι για η αγαπημένη του Juliet έχει εξαφανιστεί και πιθανόν να εμπλέκεται με κάποιο τρόπο σε γεγονότα που πλήττουν επικίνδυνα το χωροχρόνο.

Το παιχνίδι έχει μια ιδιαίτερη, περίεργη αίσθηση. Το ότι ο παππούς του συνεχίζει να ζει ως… ραφτό σχέδιο στην πλάτη του τζάκετ του και να του δίνει συμβουλές, ήταν απλά Τρίτη. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος για το τι θα επακολουθήσει. Οι διάλογοι σε περιστάσεις έχουν σαρκασμό, σπάσιμο τέταρτου τοίχου και αφελές γράψιμο, αλλά το τελευταίο είμαι σχεδόν σίγουρος ότι έχει γίνει επιτηδευμένα. Σαν ένα εμπύρετο όνειρο, που οι καταστάσεις φαίνονται σουρεάλ και out of context, αλλά υποψιάζεσαι ότι κρύβουν κάτι περισσότερο. Μπορεί να ενώνονται παρακάτω σε κοινά αφηγηματικά νήματα, μπορεί και όχι. Για να είμαι ειλικρινής, μου θύμισε σε κάποιο βαθμό την αλλόκοτη εμπειρία, του έτερου απροσάρμοστου Ιάπωνα. Το RIADM, αν και χρησιμοποιεί κάποια στοιχεία από το ομώνυμο έργο του Shakespeare, εδώ χρησιμοποιείται ως μέσο για να πει μια διαφορετική ιστορία. Δεν είμαι σίγουρος αν στο τέλος υπάρχει σωστή ερμηνεία, πάντως ένα ήταν σίγουρο: πως αυτό το ζαβό, sci-fi συνονθύλευμα με κράτησε στην οθόνη μου.

Romeo is a robust man

Το αλλόκοτο σκηνικό που πραγματεύεται το RIADM, κρύβει από κάτω ένα σχετικά συνηθισμένο gameplay. Το Romeo είναι ένα παιχνίδι δράσης, που δίνει έμφαση στις αναμετρήσεις με πολυάριθμους αντιπάλους, ενώ υπάρχουν και περιστασιακά puzzles, τα οποία δεν είναι όμως κάτι το ιδιαίτερο. Η ιστορία εξελίσσεται γραμμικά, όπου ο πρωταγωνιστής επισκέπτεται διαφορετικές τοποθεσίες, σε διαφορετικές χρονολογίες, με σκοπό να βρει τον εκάστοτε εγκληματία που αναστατώνει το χωροχρονικό συνεχές και να τον συλλάβει ή, σε περίπτωση που αντισταθεί, εξοντώσει (spoiler alert: πάντα αντιστέκονται). Κάθε τοποθεσία αποτελεί ουσιαστικά μια αποστολή. Γενικά το gameplay loop είναι: από το σκάφος μας που έχει το ρόλο του hub, μεταβαίνουμε στο σημείο, ψάχνουμε στοιχεία για το background του εγκληματία, τον αντιμετωπίζουμε και επιστρέφουμε στο hub.

Ανάμεσα σε εμάς και σε εκείνον, υπάρχουν καταρχήν διάφορα φυσικά εμπόδια, τα οποία μπορούμε να ανοίξουμε μέσα από το subspace. Σε συγκεκριμένα σημεία εμφανίζονται τηλεοράσεις, μέσα από τις οποίες μπορούμε να εισέλθουμε σε μια παράλληλη διάσταση, μια παραίσθηση από νέον πλέγμα. Εκεί, απομακρύνοντας εμπόδια ή βρίσκοντας νέες τηλεοράσεις, έχουμε πρόσβαση σε προηγουμένως απροσπέλαστα μέρη στον πραγματικό κόσμο. Το subspace ξεκινά αρκετά απλό, αλλά όσο προχωράμε γίνεται πιο δαιδαλώδες. Εντός του πραγματικού κόσμου, θα αντιμετωπίσουμε τους κοινούς εχθρούς του παιχνιδιού, τους Rotters. Αυτοί έρχονται σε διάφορες μορφές και μεγέθη: μικροί που μοιάζουν με ζόμπι, μεγάλοι που μοιάζουν με χοντρομπαλάδες δαίμονες, πρησμένα τερατουργήματα που αφήνουν κάτω λίμνες από τοξικά υγρά κλπ. Το highlight του σχεδιασμού βέβαια, είναι τα αφεντικά του παιχνιδιού, που βρίσκονται μεταξύ αλλόκοτου και αρρωστημένου.

Τα patterns όλων των αντιπάλων είναι διακριτά, ενώ η δυσκολία είναι καλά κλιμακούμενη. Η απόκριση του Romeo είναι καλή, ενώ η λογική των combos αρκετά απλή, εναλλάσσοντας γρήγορη με δυνατή επίθεση, συνεχείς επιθέσεις του ίδιου τύπου κ.ο.κ. Μην περιμένετε δηλαδή το ίδιο βάθος που θα βλέπατε σε μεγάλες character action παραγωγές. Γενικά το RIADM μου άφησε μια αίσθηση από dungeon crawling, με τους διάφορους χάρτες να παρέχουν πληθώρα ανταμοιβών σε αναλώσιμα και upgrades (sentreys). Τα δεύτερα μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε στο hub ή στα save spots ώστε να αναβαθμίσουμε τα όπλα μας. Νέα όπλα – ξεκινάμε με 2, ένα melee κι για ranged – μπορούμε να αγοράσουμε με το flowsion που αφήνουν οι ηττημένοι αντίπαλοι. Ως παιχνίδι της Grasshopper, δε θα μπορούσε η αλλόκοτη μανιέρα τους, να μην περάσει και σε κάποιο βαθμό σε μηχανισμούς του gameplay. Έτσι, για παράδειγμα, το leveling του χαρακτήρα γίνεται μέσω ενός arcade mini-game. Σε αυτό πιλοτάρουμε ένα σκάφος μέσα σε ένα λαβύρινθό, όπου υπάρχουν διάσπαρτα τα power-ups που δυναμώνουν τη melee attack, μεγαλώνουν τη life bar, κάνουν πιο σβέλτο το reloading κλπ. Το flowsion λειτουργεί ως καύσιμο για το σκάφος, οπότε θα πρέπει να μετατοπίσουμε τριγύρω την κάμερα, ώστε να σχεδιάσουμε κάθε φορά την ιδανική διαδρομή, εκείνη που θα κοστίσει τα λιγότερα καύσιμα.

Από αυτές τις μικρότερες λεπτομέρειες, ξεχωρίζω κι εκείνη για τους Bastards. Αντί το παιχνίδι να μας δώσει απευθείας κάποιες activated abilities (ΑοΕ επιθέσεις, επιβράδυνση χρόνου, turrets κλπ.) παίρνουμε ως loot κάποιους σπόρους, τους οποίους φυτεύουμε στο σκάφος. Από αυτούς βγαίνουν διάφορα τερατάκια που μπορούμε να καλέσουμε στη μάχη και να μας βοηθήσουν με τις προαναφερθείσες ιδιότητες, όταν τα πράγματα ζορίσουν. Αυτά μπορούμε να τα βάλουμε να πλακωθούν μεταξύ τους και να προκύψει κάποιο πιο ισχυρό, με τις ιδιότητες εκείνου που είχε το μεγαλύτερο level ή κάποιο εντελώς νέο. Τόσο η διαδικασια του leveling όσο και η “κηπουρική” με τους Bastards, μπορεί να φαίνονται quirks, αλλά προσωπικά τα βρήκα γοητευτικά και πέρασα αρκετό χρόνο με αυτά.

Romeo is an unrefined man

Δυστυχώς το παιχνίδι ταλανίζεται από σοβαρά τεχνικά θέματα. Στην αρχή, πιο συγκεκριμένα τις πρώτες 3-4 ώρες δε γίνονται διακριτά, αλλά όσο προχωράτε, τόσο περισσότερο unoptimized φαίνεται να είναι. Δε μιλάμε για περιστασιακές πτώσεις frame rate ή το σύνηθες για Unreal Engine 5 traversal stuttering. Χωρίς να μπορώ να πω με βεβαιότητα τί το προκαλεί, αρκετά συχνά, τα frames κατακρημνίζονται σε μονοψήφιους αριθμούς (σωστά διαβάσατε) και παραμένουν κολλημένα εκεί για αρκετά δευτερόλεπτα. Μάλιστα, ακόμα κι αν για λίγο “ξεκολλήσει” η δράση, το μοτίβο επαναλαμβάνεται με μεγάλη πιθανότητα μετά από λίγο. Χαρακτηριστά αναφέρω, υπήρξαν σεκάνς, που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα είχα ξεμπερδέψει σε 1 λεπτό, αλλά λόγω του προβλήματος αυτού, μπορεί και να διπλασιαζόταν ο χρόνος ενασχόλησης.

Δυστυχώς, όσα κι αν σκάλισα τις ρυθμίσεις, κατεβάζοντας τες, ενεργοποιώντας FSR κλπ. δεν έκαναν καμία απολύτως διαφορά. Πιθανόν να προκαλείται λόγω των αυξημένων particles κατά τις μάχες, αλλά σε καμία περίπτωση δε δικαιολογείται αυτή η κατάσταση. Στο ίδιο σύστημα είχα πραγματοποιήσει 2 ολοκληρωμένα playthroughs του Silent Hill f, το οποίο φοράει την ίδια engine και τρέχει πολύ καλύτερα. Το ROMEO IS A DEAD MAN, δεν φτάνει τα επίπεδα λεπτομέρειας εκείνου του παιχνιδιού, ενώ τα περιβάλλοντα του θα τα χαρακτήριζα μουντά και στερούμενα ζωής. Από το ναυάγιο των production values σώζεται η μουσική. Από το γιαπωνέζικο ραπ της εισαγωγής μέχρι τα ροκ κομμάτια στα bosses και την παρανοϊκή jazz που παίζει στo subspace, το soundtrack είναι ένα εκλεκτικό χαρμάνι μουσικών και ήχων, που ενισχύει το περίεργο concept του παιχνιδιού.

Αυτό που μένει στο τέλος είναι μια γλυκόπικρη αίσθηση. Δεν είχα συγκεκριμένες προσδοκίες για το Romeo, λόγω της ελάχιστης τριβής με τα έργα του Suda51. Παρόλα αυτά, ενώ είχε καταφέρει να με κερδίσει, η ευχαρίστηση μετατράπηκε σε δυσαρέσκεια, και εν συνεχεία σε εκνευρισμό. Ένα patch που να βελτιώνει την απόδοση είναι απαραίτητο, καθώς είναι κρίμα να αμαυρώνεται από αυτή η εικόνα, ενός κατά τα άλλα αξιόλογου παιχνιδιού.

Go to discussion...