Ragequit.gr

THE WITCHER III: WILD HUNT

Ξεκινώντας να γράψω την παρουσίαση του Witcher III: Wild Hunt (εφεξής αναφερόμενου ως Το Παιχνίδι, Το Σπουδαιότερο, ή πιθανώς, Η Ιερή Κυκλοφορία) αισθάνομαι σαν κριτικός κινηματογράφου που κοιτάζει την άδεια σελίδα την επόμενη της πρεμιέρας του Νονού ή του Blade Runner. Σαν κριτικός μουσικής που μόλις έχει δει τον Neil Young με τους Crazy Horse να παίζουν ζωντανά και καλείται να μαζέψει την άγρια δύναμη της αχαλίνωτης δημιουργίας σε μικρές, ελάχιστες, λέξεις. Να αιχμαλωτίσεις ένα έργο τέχνης και διάνοιας με το οποίο θα συγκρίνονται και θα βρίσκονται λειψά όλα τα επόμενα, σε μερικές αράδες κειμένου.

Πολύ απλά, είναι αδύνατο.

Η πρώτη σας ανατολή στο στο White Orchard θα σας κλέψει την καρδιά

Η σύντομη βερζιόν, έχει ως εξής : Το Άγριο Κυνήγι αποτελεί ένα τιτάνιο επίτευγμα. Με απαράμιλλο τεχνικό τομέα, σχεδόν ανεξάντλητο περιεχόμενο, κορυφαία γραφή, τόνους μαύρου ανατολικοευρωπαϊκού υπαρξιακού χιούμορ, αρτιότατους μηχανισμούς, αγάπη και σεβασμό για το είδος το οποίο υπηρετεί και συνάμα εξελίσσει και μια γλυκιά, αβάσταχτη μελαγχολία στα περιβάλλοντα και την ηχητική του επένδυση, αποτελεί, πέρα από κάθε αμφιβολία, το κορυφαίο video game όλων των εποχών, ανεξαρτήτως κατηγορίας. Αυτό τουλάχιστον φωνάζει κάθε αισθητήριο μου, κάθε μοιραίο λεπτό που περνάω χαμένος στην ζοφερή ομορφιά των Βόρειων Βασιλείων.

Ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα που διαπράττει η τρίτη και τελευταία περιπέτεια του Λευκού Λύκου της Ρίβια, είναι πως μετά την ενασχόληση με αυτό, δεν έχεις πια καρδιά, ούτε διάθεση να ασχοληθείς με οποιονδήποτε άλλο τίτλο. Ακόμη και το επικό Grand Theft Auto V, που πανάξια απέσπασε την υψηλότατη βαθμολογία του Ζωρζ, φαντάζει μια ευχάριστη παρωδιούλα, ένα έτσι γουστόζικο παιχνιδάκι για να παίζεις στα διαλείμματα της Μιας Αλήθειας. Και ενώ στον «ελεύθερο» gaming χρόνο μου, θα ήμουν απόλυτα δικαιολογημένος να κατεβάσω ρολά και να χαθώ κάπου στα στοιχειωμένα δάση του Βελέν για πάντα και για πάντα, η ας το πούμε ημι-επαγγελματική ιδιότητα του reviewer, επιβάλλει μια ελαφρώς πιο ψύχραιμη θεώρηση.

Όταν ονειρευόμαστε, ονειρευόμαστε σωστά. Και είμαστε ελεύθεροι.

Μια ποσοτικοποίηση αν θέλετε, των αρετών Του Παιχνιδιού, μια εξ’ αρχής καταδικασμένη απόπειρα να εκφράσω το άπειρο μέσα από το καθαρά πεπερασμένο. Σαν ζόρικο blues σε σκουριασμένες και ματωμένες χορδές, η ύστατη περιπέτεια του Γκέραλτ, υπερβαίνει τους περιορισμούς και τα όρια του μέσου των video games, προκειμένου να μας ταξιδέψει σε ένα κόσμο μαγικό και χυδαίο, θαυμαστό και τιποτένιο, ρημαγμένο από τον πόλεμο, αλλά ακόμη περήφανο. Ακόμη αδάμαστο.

CIRILLA FIONA ELLEN RIANNON, CHILD OF PROPHECY

Η περιπέτεια ξεκινά με τους Geralt και Vesemir να ακολουθούν τα ίχνη της φυγής της Yennefer του Vengerberg, μιας εκ των ισχυρότερων μαγισσών του βασιλείου, η ιδιαίτερη σχέση της οποίας με τον Geralt, φυσικά περιπλέκει τα πράγματα ακόμη περισσότερο. Με την αυτοκρατορία του Nilfgaard να έχει εισβάλλει στην Temeria και να έχει καθυποτάξει το μεγαλύτερο μέρος αυτής, οι ήρωές μας βρίσκονται να διασχίζουν τόπια που αν κάποτε φάνταζαν ειδυλλιακά, πλέον αποτελούν το καταφύγιο φοβισμένων χωρικών, αδίστακτων ληστών και φυσικά, αρκετών λιποτακτών. Όλα αυτά δίχως να υπολογίσουμε τις ορδές των τεράτων, τα οποία έχουν πλέον ένα εξαιρετικό μενού στην διάθεσή τους και εξορμούν ολοένα και πιο κοντά στις κατοικημένες περιοχές.

Παρακολουθώντας την νεαρή Ciri στις εκπαιδευτικές δοκούς

Μέρος της γοητείας του θαυμάσια ζοφερού κόσμου του Andrzej Sapkowski, είναι ο τρόπος με τον οποίο αναμειγνύει την εξαθλίωση και τον κίνδυνο της μεσαιωνικής Ευρώπης με το υπερφυσικό στοιχείο. Σε αντίθεση δηλαδή με ένα «παραδοσιακό» παιχνίδι φαντασίας όπου διαβόλοι, τριβόλοι, ξωτικά, δράκοι και τα λοιπά συμπαρομαρτούντα παρουσιάζονται ως ένα φυσιολογικό και «light» μέρος του κόσμου, τα Witcher ανέκαθεν απέπνεαν μια έξοχα καταπιεστική, Σλαβική μαυρίλα. Το υπερφυσικό στοιχείο του κόσμου του, λειτουργούσε ουσιαστικά ως μια εξαιρετική μεταφορά για τις υπαρξιακές αγωνίες και τις δυσκολίες της ζωής που αντιμετώπιζαν οι φουκαράδες που είχαν την ατυχία να παλεύουν με τη λάσπη και τις σκόνες, εκεί, στα πίσω χρόνια τα παλιά.

Στο κέντρο αυτού του σκοταδιού, στέκεται ο Geralt, ένας επαγγελματίας κυνηγός τεράτων, η παροιμιώδης ουδετερότητα του οποίου αναφορικά με τις ίντριγκες και τα πολιτικά παιχνίδια στα οποία συχνά-πυκνά βρίσκεται μπλεγμένος, ορίζει τον αινιγματικό χαρακτήρα του. Η μόνη βεβαιότητα σχετικά με τον Geralt, είναι πως αντιπροσωπεύει μια ασταμάτητη δύναμη θανάτου. Αποτελεί την απευθείας μεσαιωνική ενσάρκωση του Άντρα Δίχως Όνομα, του Ύστατου Ανδρικού Προτύπου, όπως αυτό μας κληροδοτήθηκε μέσα από τις άχρονες, επικές ερμηνείες του Μέγιστου των Ανδρών, Clint Eastwood.

Η αίσθηση του να υποδύεσαι τον Geralt, ένα κινούμενο ανδρικό υπερ-εγώ που φέρνει θάνατο στους εχθρούς του, αδράζει τη νίκη μέσα από τα αφρισμένα σαγόνια της ήττας και αφήνει στρατιές από ραγισμένες καρδιές στο διάβα του, δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό που ονειρευόμαστε όλοι από τα μικράτα μας και μονάχα αφού σπάσει στην πλάτη μας ο βούρδουλας της μικροαστικής καταπίεσης, μαθαίνουμε πως είναι μάλλον ανέφικτο στα πλαίσια μιας «πολιτισμένης κοινωνίας». Συνεχίζουμε να το ονειρευόμαστε όμως. Γιατί η ψυχή θυμάται. Κι αν είναι να έρθει στην πόρτα μας μέσα σε δωδεκάκιλο κιβώτιο και installation DVD’s, ας είναι. Είναι δύσκολοι καιροί και χρειαζόμαστε οτιδήποτε μπορεί να μας κρατήσει.

Είπαμε για τα πανέμορφα χρώματα του ουρανού, έτσι;

Οι λεπτομέρειες του επικού ταξιδιού του Geralt της Rivia είναι μάλλον ανούσιο να απαριθμηθούν εδώ. Για πρακτικούς και μόνο λόγους, θα αναφέρουμε πως ο κορμός της δράσης του The Wild Hunt περιστρέφεται γύρω από την ανεύρεση της πανίσχυρης, «υιοθετημένης» κόρης των Geralt και Yennefer, Ciri. Η όχι-και-τόσο-μικρή-πια-Ciri, εκπαιδευμένη από βρεφική ηλικία ως Witcher στο Kaehr Moren, φρούριο και οχυρό των Witchers της Σχολής του Λύκου, αποτελεί ένα ζωντανό υπερ-όπλο, καθώς στις φλέβες της κυλά το περίφημο Αρχαίο Αίμα, το οποίο της προσδίδει απαράμιλλες δυνάμεις και φυσικά προσελκύει το ενδιαφέρον κάθε επίδοξου κοσμοκράτορα στα Βασίλεια. Για την ακρίβεια, η χάρη της έχει φτάσει έξω από τα στενά όρια του κόσμου, με την ανίκητη (;) στρατιά του Άγριου Κυνηγιού να βρίσκεται και αυτή στο κατόπι της. Στις 150 περίπου ώρες που διαρκεί ένα σωστό playthrough (όχι, δεν κάνω καθόλου πλάκα, έχουμε να κάνουμε ίσως με το μεγαλύτερο σε διάρκεια story-driven παιχνίδι που έχουμε δει ποτέ) καλούμαστε όχι απλώς να ανακαλύψουμε, επιτέλους, την Ciri και να μάθουμε τον ακριβή λόγο για τον οποίο η ζωή της είναι τόσο πολύτιμη για τόσες διαφορετικές δυνάμεις, αλλά και να αντιμετωπίσουμε οριστικά την απειλή του Wild Hunt. Οι συνέπειες των πράξεων μας και η τελική έκβαση του Μεγάλου Ταξιδιού μας, θα αλλάξουν για πάντα το πρόσωπο της Temeria.

Ο ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΣ, ΠΛΗΡΕΣΤΕΡΟΣ ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ

Το διπλό κλικ στο εικονίδιο του The Wild Hunt, ισοδυναμεί με το άνοιγμα πύλης σε έναν άλλο κόσμο. Εξαιρώντας τα MMO παιχνίδια, των οποίων η φιλοσοφία είναι και εντελώς διαφορετική, διαπιστώνουμε πως η CD Projekt RED, πιστή στις δεσμεύσεις της, έχει δημιουργήσει έναν αχανή, πανέμορφο και αληθοφανέστατο κόσμο για εμάς. Την πρώτη φορά που βίωσα καταιγίδα στον κόσμο του The Wild Hunt, δεν ήμουν σίγουρος πως βρισκόμουν πια στο δωμάτιό μου. Ο πανέμορφος ουρανός σκοτείνιαζε σταδιακά, η πυκνή και πλούσια βλάστηση χτυπιόταν προς την φορά του ανέμου και ένα μελαγχολικό βιολί κεντούσε νότες που θύμιζαν έντονα τα φοβερά soundtracks που παραδίδουν τα τελευταία χρόνια οι Nick Cave & Warren Ellis. Το πιστό μου άλογο, ο Roach, χλιμίντριζε ανήσυχο και θα έπαιρνα όρκο πως η θερμοκρασία στο δωμάτιο είχε πέσει τέσσερις τουλάχιστον βαθμούς. Ένιωθα τον άνεμο στο πρόσωπό μου. Σπιρούνισα τα πλευρά του Roach και αφέθηκα να καλπάζω μέσα στην πανέμορφη οργή των Θεών. Εκτιμώ πως μέχρι την έλευση του HTC Vive και την ολική αποχώρησή μου από τα εγκόσμια, η εμπειρία που προσφέρει το Witcher III όσον αφορά την αίσθηση του ταξιδιού σε έναν άλλο κόσμο ( ο πρώτος, ουσιαστικότερος και τελικά μοναδικός λόγος για τον οποίο παίζω, όλα αυτά τα χρόνια) είναι μοναδική και απαράμιλλη. Η φροντίδα και η προσοχή που έχει δοθεί στον σχεδιασμό κάθε σπιθαμής του χάρτη, από ταλαίπωρα φτωχοκάλυβα, απομονωμένους παγανιστικούς ναούς στην καρδιά του δάσους, αρχαία ερείπια ή το αστικό μεγαλείο του Novigrad, κυριολεκτικά αποστομώνει.

Τα Nightwraiths κρύβουν ουσιαστικά τραγικότατες ιστορίες

Σαν να μην έφτανε όλη αυτή η ομορφιά και η προσοχή στην λεπτομέρεια, ο κόσμος κυριολεκτικά ξεχειλίζει από δραστηριότητες. Σε αντίθεση με άλλα open world παιχνίδια τα οποία γεμίζουν το χάρτη με markers του τύπου «Αγώνας», «Ξύλο», «Τάδε Side Quest» και σου επιτρέπουν ουσιαστικά να επιλέξεις με τι θα ασχοληθείς κάθε φορά, το Witcher υιοθετεί μια αφάνταστα πιο οργανική προσέγγιση. Κάθε οικισμός μέσα από τον οποίο περνάμε, έχει συνήθως έναν πίνακα ανακοινώσεων, στον οποίο οι κάτοικοι καρφιτσώνουν τα πάντα, από πρόστυχα στιχάκια, μέχρι εκκλήσεις για βοήθεια. Σε αντίθεση με ένα «παραδοσιακό» RPG, τα περισσότερα από αυτά τα μηνύματα υπάρχουν εκεί, όχι για να ξεκινήσουν κάποιο quest, αλλά για να μας προϊδεάσουν για το ευρύτερο κλίμα και τις συνθήκες που επικρατούν στην κάθε περιοχή. Κάποιες φορές, ενδεχομένως θα εμφανιστεί ένα «Point of Interest» ως ερωτηματικό στον πρακτικότατο χάρτη μας, το οποίο θα πρέπει να επισκεφθούμε προκειμένου να διαπιστώσουμε περί τίνος πρόκειται.

Μπορεί να μας περιμένει ένα άντρο τεράτων, κάποιος χαμένος, φυλαγμένος θησαυρός, ένα στρατόπεδο λιποτακτών, αρχαία ερείπια γεμάτα μυστικά και ο κατάλογος πραγματικά δεν έχει τελειωμό. Πολλές φορές μάλιστα, αυτά τα εντελώς προαιρετικά “Points of Interest” κρύβουν αντικείμενα και σημειώματα τα οποία με την σειρά τους ξεκινούν ολοκαίνουρια quests ή μας οδηγούν σε ακόμη ισχυρότερο εξοπλισμό. Παράλληλα, οι εκτάσεις τις οποίες διαβαίνουμε, είναι διάστικτες με πολύτιμα βότανα, τα οποία είναι απολύτως απαραίτητα για το εκπληκτικό crafting σύστημα του παιχνιδιού, το οποίο οφείλουμε και να αποκρυπτογραφήσουμε πλήρως, εάν επιθυμούμε να ξεκλειδώσουμε το μέγιστο των δυνάμεών μας και να ενσαρκώσουμε τον Geralt ως την πραγματική μηχανή θανάτου που και είναι.

Αποκεφαλισμοί, διαμελισμοί και ακραία βία, αποτελούν την μοναδική αληθινή υπόσχεση που μπορεί να δώσει ο Geralt σε οποιονδήποτε.

Τουτέστιν, πολύ απλά, όταν ξεκινάμε να παίζουμε Wild Hunt, δεν υπάρχει «Θα κάνω αυτό το quest και θα το κλείσω» λογική. Απλά, δεν υπάρχει. Μπαίνουμε συνειδητά σε έναν εκπληκτικό κόσμο και συλλαμβάνουμε τον εαυτό μας να οδηγεί προσεκτικά το άλογό του μέσα από πλήθη πεζών, να καλπάζει μονάχα σε ανοιχτές εκτάσεις και να συμπεριφέρεται όπως θα το έκανε και στον πραγματικό κόσμο. Εκεί δηλαδή που στο Grand Theft Auto V (o μοναδικός έστω αμυδρά συγκρίσιμος με του Witcher III ανοιχτός κόσμος αυτή την στιγμή) o developer μας προκαλεί να μετάσχουμε στο ειρωνικό καλαμπούρι, να βγάλουμε τον εκτοξευτή πυραύλων μας και να χοροπηδάμε ευτυχισμένα στα πεζοδρόμια του Los Santos, η Temeria βγάζει δέος, σεβασμό, την διάθεση να γίνουμε ο Αληθινός Λύκος. Είναι ένα συναίσθημα που έχω βιώσει ελάχιστες φορές σε παιχνίδι, αυτό το τέλειο σβήσιμο των συνόρων μεταξύ του «αληθινού» και του «παιχνιδιού». Μια ταξιδιωτική έκσταση τόσο σπουδαία, που μόλις την γευτείς, δεν μπορείς να συμβιβαστείς ποτέ ξανά, με τίποτε λιγότερο.

Η εμπειρία του να καλπάζεις σε έναν φαινομενικά ειδυλλιακό δρόμο και ξάφνου να ακούς ουρλιαχτά για βοήθεια, να τρέχεις προς τα εκεί και έφιππος να θερίζεις τους λύκους που επιτίθενται σε αβοήθητους χωρικούς, προτού ξεπεζέψεις και βεβαιωθείς πως είναι όλοι εντάξει –και τι διάολο είναι αυτή η πράσινη λάμψη στα δέντρα μπροστά μου;- σε βάζει στον ρόλο του Geralt τόσο επιτυχημένα που σχεδόν ξεχνάς ότι…

ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ, ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΣΥΓΚΑΤΑΛΕΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΝΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ (ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ) ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ

Εδώ, ό,τι και να γράψω, θα είναι λίγο. Προφανώς δεν έχω ολοκληρώσει το παιχνίδι (κάποιος ιερόσυλος θα μπορούσε να κάνει ένα…speed run 50-60 ωρών προκειμένου να ολοκληρώσει πολύ οριακά και με τεράστιες ελλείψεις την κεντρική campaign) αλλά εάν οι είκοσι περίπου ώρες τις οποίες έχω αφιερώσει στο παιχνίδι αποτελούν κάποια ένδειξη, έχουμε να κάνουμε με ένα RPG-σταθμό, ένα κορυφαία γραμμένο έπος, γεμάτο εξαιρετικούς χαρακτήρες, έντονα πάθη, ίντριγκες και δολοπλοκίες, αποκρυφισμό και αισθησιασμό και φυσικά ατελείωτες αποχρώσεις του γκρίζου στην επίλυση σχεδόν κάθε quest που μας παρουσιάζεται.

Οι φεγγαρόλουστες νύχτες στην Temeria στοιχειώνουν τα όνειρά μου…

Η CD Projekt RED είχε δείξει τις δυνατότητές της σε αυτό τον τομέα από την εποχή της κυκλοφορίας του πρώτου Witcher και με το κλείσιμο του έπους του Gwynbleidd, πιάνει την καλλιτεχνική της ακμή και κορυφή. Έχω μια βάσιμη υποψία πως το φινάλε του παιχνιδιού θα ανατινάξει ολοσχερώς τον μικρό μου εγκέφαλο και θα ραγίσει αμετάκλητα την καρδιά μου και δεσμεύομαι να επανέλθω με ενδελεχές editorial όταν κάποια στιγμή, σε άγνωστο χρονικό διάστημα, καταφέρω να ολοκληρώσω αυτό το Δώρο Από Τους Θεούς, αυτό το Έπος Επών.

Δεν μπορώ να τονίσω αρκετά πόσο σπουδαία δουλειά έχει γίνει στον τομέα του γραψίματος. Ο τρόπος με τον οποίο κάθε γραμμή διαλόγου, ενώ είναι πάντοτε στο πνεύμα του προ-διαμορφωμένου χαρακτήρα του Geralt, μας επιτρέπει σιγά-σιγά να δημιουργήσουμε την δική μας περιπέτεια και την δική μας πολύ προσωπική αφήγηση, δεν είναι τίποτε λιγότερο από θαυμαστός.

The rising sun illuminates the dead, the battlefield is shining red…

Παράλληλα, πέρα από την εκπληκτική “κεντρική” ιστορία του παιχνιδιού, τα «side quests» μόνο ως τέτοια δεν μπορούν να λογισθούν, αν κριθούν από το σύνολο της ποιότητάς τους και την εμφανή φροντίδα που έχει μπει στην οργανική ενσωμάτωσή τους στον κόσμο του παιχνιδιού. Δεν υπάρχει δηλαδή ποτέ περίπτωση να βρείτε κάπου έναν άκυρο τύπο ο οποίος θα σας ζητήσει οκτώ κιλά μπανάνες γιατί EXPERIENCE. Κάθε περιοχή από τις πάμπολλες που θα διασχίσετε, έχει το δικό της χαρακτήρα, τα δικά της προβλήματα, το δικό της κυβερνήτη (ή έλλειψη αυτού) και το δικό της κουβάρι προβλημάτων που καλείσθε να ξετυλίξετε. Το να αμελήσετε έστω ένα side quest ή point of interest ισοδυναμεί με ασέβεια προς την πανέμορφη, μοναδική αυτή περιπέτεια. Όπως είναι εντελώς αδύνατο και ιερόσυλο να προσπεράσετε οποιοδήποτε κομμάτι των Black Sabbath, IV, Ragged Glory ή The Wall, έτσι ακριβώς είναι και η κάθε δραστηριότητα που σας παρέχεται στον κόσμο του Wild Hunt. Πρέπει να γίνετε απόλυτοι πρωταθλητές του Gwent (το εθιστικότατο, ανταγωνιστικό collectible card-game που περιλαμβάνεται ως παιχνίδι-μέσα-στο-παιχνίδι του Witcher III και κοντράρει στα ίσια το Hearthstone) , πρέπει να κερδίσετε όλους τους ιππικούς αγώνες και να γίνετε ο αδιαφιλονίκητος βασιλιάς των underground fight clubs. Για την ολοκλήρωση κάθε πιθανού Witcher contract ή δευτερεύουσας αποστολής, δεν κάνουμε καν λόγο. Θα σταθώ μόνο λίγο στα συμβόλαια, τα οποία αποτελούν και το «επίσημο» μεροκάματο του Geralt. Χρησιμοποιώντας μια ευχάριστα απλουστευμένη εκδοχή της Witcher Sense, μπορείτε να αντιληφθείτε στοιχεία αόρατα στα απαίδευτα μάτια, τα οποία οδηγούν σταδιακά στην λύση κάθε μυστηρίου και την τελική συμπλοκή με το εκάστοτε τέρας. Είναι ένας μηχανισμός που υπηρετεί πλήρως την φαντασίωση απόλυτης δύναμης που μας παρέχει ο Geralt, καθώς ως μεντιεβάλ, υπερ-ξαδερφάκι του Batman, ο ήρωάς μας συγκεντρώνει στοιχεία και προετοιμάζεται κατάλληλα για την μεγάλη του μάχη, δημιουργώντας μας ταυτόχρονα μια φοβερή αίσθηση πως είμαστε πραγματικοί κυνηγοί τεράτων και όχι απλώς μικρά τυχάρπαστα νερντάκια που βαράνε τα “Fast Attack/Strong Attack” και ό,τι γίνει. Ιδιαίτερης μνείας χρήζει και το εξαιρετικό Journal/Bestiary, όπου το παιχνίδι συγκεντρώνει όλες τις πληροφορίες που ανακαλύπτουμε για κάθε τέρας, καθώς και τις βασικές του αδυναμίες, προκειμένου να γνωρίζουμε ποιο φίλτρο, λάδι ή sign θα μας βοηθήσει περισσότερο εναντίον του. Κάτι που μας οδηγεί στο…

ΥΠΕΡΟΧΟ, ΠΛΟΥΣΙΟΤΑΤΟ, ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΟ GAMEPLAY

Εδώ πραγματικά δεν ξέρω από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Ως επική μετεξέλιξη του μοντέλου που μας παρουσιάστηκε στο Witcher II: Assassins Of Kings, πλέον ο Geralt μπορεί να τρέχει, να σκαρφαλώνει, να πηδάει (δε θέλω χαζά εκεί πίσω στην γαλαρία!), να κολυμπά, ακόμη και να βουτάει κάτω από το νερό. Πλήρης δηλαδή ελευθερία εξερεύνησης του κόσμου πεζή αλλά και έφιππος, με δυνατότητες μάλιστα τόσο για χαλαρό βηματισμό του αλόγου, ελαφρύ καλπασμό και έντονο καλπασμό. Να σημειώσουμε πως όπως και ο Geralt, έτσι και ο Roach, το πιστό μας φαρί, έχει δική του μπάρα αντοχής και θα πρέπει να φροντίζουμε να μην τον εξαντλούμε, καθώς τότε θα πρέπει να περιμένουμε ένα μικρό χρονικό διάστημα ωσότου αναρρώσει. Όταν πολεμάμε έφιπποι ενάντια σε τέρατα, εμφανίζεται μάλιστα και το επίπεδο τρόμου του αλόγου μας, το οποίο εάν δεν φροντίσουμε να διατηρήσουμε σε χαμηλά επίπεδα, χάνουμε τον έλεγχο του Roach και πιθανώς της μάχης, καθώς σε υψηλότερα ειδικά επίπεδα δυσκολίας, τα λάθη στις μάχες, δεν συγχωρούνται.

Ένα…όχι και τόσο old school δώρο από τον Vesemir

Ευτυχώς, η CDPR φρόντισε να ενσωματώσει πολλαπλά επίπεδα δυσκολίας στο παιχνίδι, ώστε να μπορεί να το απολαύσει ακόμη και ένας νορμάλ άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει απεγνωσμένη ανάγκη Dark Souls-ικής δυσκολίας προκειμένου να ξεπεράσει μυστήρια και αξεδιάλυτα τραύματα παιδικής ηλικίας. Πέρα από το εξαιρετικά σχεδιασμένο inventory του ίδιου του Geralt, έχει δοθεί αγάπη, φροντίδα και προσοχή και στον Roach, καθώς μπορούμε να αναβαθμίσουμε την σέλα του προκειμένου να αποκτήσει μεγαλύτερη αντοχή, να αναβαθμίσουμε την χωρητικότητα του inventory μας, μέσω αγοράς μεγαλύτερων σακιδίων σέλας και φυσικά να του φορέσουμε παρωπίδες προκειμένου να ελαττώσουμε τα επίπεδα του φόβου του κατά την διάρκεια των μαχών.

Στα του ίδιου του Geralt τώρα, οι σκληροπυρηνικοί RPG-άδες θα βρεθούν στον παράδεισο, καθώς τα συστήματα crafting και αλχημείας που περιλαμβάνονται στο παιχνίδι είναι ίσως τα πλέον καλοσχεδιασμένα, μερακλίδικα, κατανοητά και απαραίτητα που έχουμε δει ποτέ σε single player, story driven παιχνίδι (έχει αρχίσει να γίνεται μοτίβο αυτή η φράση, αλλά δεν φταίω. Το Παιχνίδι είναι πράγματι τόσο καλό και ακόμη περισσότερο) με πραγματικά εκατοντάδες συνταγές προς ανακάλυψη και αντίστοιχα τεράστια ποικιλία components. Είναι ιδιαίτερα πιθανό πως το συγκεκριμένο σύστημα θα τρομοκρατήσει τον ανυποψίαστο παίκτη, ειδικά εάν αυτός είναι μέγας craft-o-γιωτάς σαν και του λόγου μου και κυρίως ακολουθεί την σχολή «Έλα τώρα, αφού θα πάρω το καλό το σπαθί από quest, σιγά μην μαζεύω οχτώ τομάρια αρκούδας και ρινίσματα μπλε μήλου Άλπεων τώρα». Το να μην ασχοληθεί κανείς με τα crafting συστήματα του Witcher III, ισοδυναμεί με καθαρή αυτοκτονία, τουλάχιστον σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο δυσκολίας και πάνω.

Ο σπαρταριστός τρόπος με τον οποίο εισάγεται η όλη μηχανική του μπαρμπέρικου στο Witcher III, είναι πραγματικά εκπληκτικός

Ειδικά τα potions, oils και bombs που αποτελούν τα βασικά «εργαλεία» της δουλειάς του Witcher, θα πρέπει να μάθετε να τα παίζετε στα δάχτυλα, καθώς πραγματικά μεταμορφώνουν ολόκληρη την εμπειρία του gameplay, σε σχέση με έναν παίκτη ο οποίος θα προσπαθήσει απλώς να «δείρει» τα πάντα. Παράλληλα, έχει εισαχθεί ένας ιδιαίτερα νευροσωτήριος μηχανισμός : από την στιγμή που κατασκευάζουμε ένα potion, oil ή bomb για πρώτη φορά, αυτό αναπληρώνεται αυτόματα με την χρήση μόνο λίγου οινοπνεύματος (που πάντα έχουμε σε αφθονία στο inventory μας) σε κάθε meditation –το rest ανάλογο της σειράς- που κάνουμε. Έτσι λοιπόν, έχουμε ένα πολύ έντονο κίνητρο για να δημιουργήσουμε όλα τα πιθανά φίλτρα, καθώς ποτέ δεν θα εμπλακούμε σε μίζερο grinding για υλικά και με κάθε νέο φίλτρο, λάδι ή βόμβα που αποκτάμε, οι επιλογές μας ως προς το κυνήγι συγκεκριμένων τεράτων ,αυξάνονται εκθετικά.

Αντίθετα, το crafting των όπλων και των πανοπλιών, θα μπορούσε να αποτελεί mini-game από μόνο του. Αφού ανακαλύψουμε κάποιο από τα εκατοντάδες schematics που βρίσκονται διάσπαρτα στα Βόρεια Βασίλεια, θα πρέπει να συλλέξουμε ή να αγοράσουμε (όταν αυτές είναι διαθέσιμες) τις απαραίτητες πρώτες ύλες, να βρούμε έναν τεχνίτη αρκετά υψηλού level και φυσικά να πληρώσουμε και το κόμιστρό του για την κατασκευή. Εδώ, είναι φυσικά αδύνατο να ισχύσει μια λογική του τύπου «Θα κραφτάρω τα ΠΑΝΤΑ» και καλούμαστε να μελετήσουμε πολύ προσεκτικά τον διαφορετικό εξοπλισμό που μας παρέχεται, ώστε να επενδύσουμε στην κατασκευή των καλύτερων, κάθε φορά, κομματιών.

H πέτρα του σκανδάλου

Τα mutagens δίνουν φυσικά και πάλι το παρόν και χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση συγκεκριμένων ικανοτήτων του Geralt. Από τις συνολικά 70 ικανότητες που έχουμε στην διάθεσή μας (με πέντε επίπεδα δύναμης στην καθεμία), μπορούμε να έχουμε ενεργές, δώδεκα την φορά, σαν ένα χέρι πόκερ, σύστημα αντίστοιχο με εκείνο που είχαμε δει και στο εξαιρετικό, The Secret World. Είναι εφικτό δηλαδή όσο και απαραίτητο, να αλλάζουμε builds «στο φτερό», προκειμένου να αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικότερα συγκεκριμένες καταστάσεις. Το σύστημα ενισχύεται και περιπλέκεται έτι περαιτέρω από το γεγονός πως συγκεκριμένα skills, όταν συνταιριάζονται με κάποιο ενισχυτικό mutagen ιδίου χρώματος (π.χ. κόκκινα melee skills με κάποιο κόκκινο mutagen) γίνονται ακόμη πιο καταστροφικά για τους αντιπάλους μας.

Το βάθος δηλαδή και η προσοχή που έχουν δοθεί στην ανάπτυξη του χαρακτήρα και τους διαφορετικούς τρόπους παιχνιδιού, πραγματικά ντροπιάζουν τους περισσότερους αν όχι όλους τους αντίστοιχους (αλήθεια, υπάρχει ή θα υπάρξει άραγε ποτέ τίτλος αντίστοιχος Του Παιχνιδιού;) τίτλους εκεί έξω.

Όλα τούτα χωρίς κάποια αναφορά στα signs, την «χαμηλή» αλλά σωτήρια μορφή μαγείας που χρησιμοποιούν οι Witchers ή την βαλλίστρα που μας χαρίζει ο Vesemir στο εκπληκτικό 8ωρο tutorial του παιχνιδιού και η οποία ανοίγει ακόμη περισσότερες εξαιρετικές προοπτικές για την μάχη.

Emhyr Var Emreis, γνωστός και ως Μπαμπάς Λάνιστερ, ο πιο επικίνδυνος ίσως άνθρωπος στα Βόρεια Βασίλεια

Αν και θα μπορούσα άνετα να συνεχίσω με τρεις-τέσσερις σελίδες ακόμη αναφορικά με το μεγαλείο των υποσυστημάτων μάχης του Wild Hunt, η εμπειρία μπορεί να συνοψιστεί πολύ απλά και ως ένα από τα (αν όχι το) αρτιότερα συστήματα μάχης/ανάπτυξης χαρακτήρα που έχει εμφανισθεί ποτέ σε παιχνίδι.

Έχοντας πλήρη επίγνωση πως έχω ξεπεράσει κάθε λογική έκταση παρουσίασης, θα κάνω μια σύντομη αναφορά στο Ιερό Κληροδότημα Της Μητέρας Πλατφόρμας, προτού αποπειραθώ, με λίγα, ανάξια μπροστά στο υπό εξέταση μεγαλείο, λόγια, να αποδώσω την ουσία της ψυχής του The Wild Hunt.

ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ, ΥΠΕΡΟΧΟΙ ΜΑΛΛΙΑΡΟΙ ΛΥΚΟΙ ΚΑΙ ΛΟΙΠΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ

Το optimization που έχει γίνει στο παιχνίδι είναι υποδειγματικό και τα μαγικά Ίντερνετς, αναφέρουν πως το παιχνίδι τρέχει εξαιρετικά σε μια πληθώρα διαφορετικών setups, με το τωρινό patch 1.03, ήδη να βελτιώνει την απόδοσή του ακόμη περισσότερο, επιτρέποντας σε αρκετούς χρήστες να μεταβούν από τα medium στα high settings, διατηρώντας παράλληλα ικανοποιητικό framerate. Όταν φυσικά μιλάμε για το Ιερό Δισκοπότηρο του PC Gaming (Ultra Settings/60 FPS), ο τίτλος είναι ικανός να γονατίσει ακόμη και τα ισχυρότερα setups, αλλά σε έναν i5-2500K (4.5Ghz), 16GB RAM και μια MSI Gaming GTX 970 κλοκαρισμένη ως τον Θεό, παρέμενα διαρκώς γύρω στα 50 FPS, νούμερο που αυτομάτως καρφωνόταν στο 60, εάν απενεργοποιούσα τα κτηνωδώς απαιτητικά Hairworks της Nvidia.

Χέλλου, ντάρλιν’…

Φυσικά δεν προέβην σε τέτοια ιεροσυλία, καθώς το παιχνίδι, στις μέγιστες ρυθμίσεις, είναι κυριολεκτικά χάρμα ιδέσθαι, παρουσιάζει έναν εκπληκτικό, ολοζώντανο, αβάσταχτα μελαγχολικό κόσμο που όμοιο του δεν έχουμε βιώσει ποτέ ξανά. Ο τρόπος με τον οποίο κάθε μικρή λεπτομέρεια δένει σε ένα πανέμορφο αισθητικό αποτέλεσμα, κυριολεκτικά θα σας αφήσει να παραμιλάτε, με το σαγόνι κολλημένο στο πάτωμα. Ασθένειες που προέκυψαν από την ανάγκη παράλληλης κυκλοφορίας του τίτλου και στις κονσόλες (κάποια textures χαμηλής ανάλυσης, άσχημα σχεδιασμένες φυλλωσιές) γίνονται αντιληπτά μόνο από Μαχητές Του Καρμιρόμετρου και αντιστοιχούν με άρνηση του Σκαρλετακίου, με την αιτιολογία πως «Έχει βγει η ρίζα στο μαλλί και την βρίσκω απωθητική».

Με απλά, γλυκά λόγια δηλαδή : Το Witcher III είναι ένα από τα ομορφότερα, πιο ζωντανά video games που έχουν δημιουργηθεί ποτέ και φροντίζει ώστε να μπορείτε να το τρέξετε ικανοποιητικά, δίχως να ξεπουλήσετε εκείνο το χτηματάκι στην Κέρκυρα. Εάν τώρα ξεπουλήσατε και το χτηματάκι όπως επιτάσσουν οι Σκοτεινοί Θεοί Του Γκέημινγκ, θα ανταμειφθείτε με μια απαράμιλλη οπτική πανδαισία, η οποία μονάχα ενισχύει και υπογραμμίζει τον συνολικό αντίκτυπο της εμπειρίας.

ΤΟ WILD HUNT ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟ VIDEO GAME ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ, ΔΙΟΤΙ :

Ποτέ ξανά δεν δημιουργήθηκε κόσμος τόσο πλήρης, τόσο γεμάτος δραστηριότητες οι όποιες να εμφανίζονται και να δένουν τόσο εξαίσια αρμονικά με το gameplay του. Το γράψιμο, οι χαρακτήρες και οι πάμπολλες επιλογές που παρουσιάζει, βρίσκονται σε καθαρά κινηματογραφικό επίπεδο. Η συναισθηματική αντίδραση που δημιουργούν και τα διλήμματα τα οποία μας θέτουν, είναι εκείνα που πάντοτε ονειρευόμαστε πως θα έφταναν να μας προσφέρουν τα video games, αλλά ποτέ ως τώρα δεν είχαμε φανταστεί υλοποιημένα σε τέτοια κλίμακα και με τέτοιο ποιοτικό στάνταρ. Θα κλείσω με ένα μικρό ανέκδοτο, αναφορικά με την βαθμολογία του παιχνιδιού και φυσικά, μια προφητεία. Κάποτε, εγχώριο έντυπο, είχε αποδώσει σε αδιάφορο τίτλο εξομοίωσης μουγκής επιθετικότητας (περιλάμβανε λοστούς και κάποιο καρα-generic σενάριο εισβολής εξωγήινων απ’ όσο θυμάμαι) την απίστευτη βαθμολογία του 101%, πιθανώς γιατί το gameplay και η εμπειρία που παρουσίασε ο συγκεκριμένος τίτλος κατά την κυκλοφορία του, ήταν τόσο πιο μπροστά από οτιδήποτε άλλο βρισκόταν στην αγορά εκείνη την περίοδο.

Βόλτα με το σκάφος κανείς; Θα είναι λίγο ζόρικα στον προορισμό, αλλά εϊ, έχουμε τσάμπα ρούμι για όλους!

Το Wild Hunt, λαμβάνει την πανηγυρική βαθμολογία που λαμβάνει, σε διόρθωση της κατάφωρης αυτής αδικίας του παρελθόντος και φυσικά, γιατί την αξίζει μέχρι τελευταίου θαυμαστικού υπερβολής. Επίσης, όπως το Steam κάποτε υπήρξε ένα προβληματικό, μισητό και άθλιο DRM κόλπο το οποίο υφίσταντο οι παίκτες προκειμένου να ζήσουν το Μουγκό, Τζενέρικ Σάι-Φαϊ Όνειρο, έτσι και εδώ το Wild Hunt έρχεται να φέρει άπλετο το ιαματικό φως της αναγέννησης : Λειτουργεί ως κράχτης του ιδιαίτερα ελπιδοφόρου GoG Galaxy, της DRM-Free πλατφόρμας της CD Projekt RED, η οποία μην εκπλαγείτε καθόλου αν μέσα στα επόμενα δυο-τρία χρόνια, εξερχόμενη από το beta στάδιο, αναδειχθεί στον σημαντικότερο αντίπαλο του Πιγκουίνου Newell.

Θα το γράψω μια τελευταία φορά : το Wild Hunt, είναι το σπουδαιότερο video game που θα παίξετε φέτος και κατ’ εμέ, το κορυφαίο όλων των εποχών. Εάν για μυστηριώδεις και ανεξήγητους λόγους δεν νιώσετε την καρδιά σας να αλυχτά όταν αντικρίσετε το πρώτο σας ηλιοβασίλεμα στο White Orchard, ίσως έχετε ακόμη χρόνια κοινωνικής ζωής μπροστά σας, προτού ταχθείτε ολόψυχα στον Ιερό Και Άζωο Μοναχισμό του Γκέημινγκ. Απολαύστε τα, χαρείτε τα. Θα σας κάνουν μονάχα να συνειδητοποιήσετε πόσο πραγματικά μεγαλειώδες επίτευγμα είναι το Wild Hunt, όταν έλθει το πλήρωμα της χάριτος, όταν αντιληφθείτε πως τα ταξίδια σε άλλους κόσμους, είναι ο τρόπος μας να θυμόμαστε την μοναδική αλήθεια τούτου εδώ.

{youtube}HbvcypoU5TE{/youtube}

Δεν υπάρχουν υποκατάστατα για την ομορφιά.

To παιχνίδι μας διέθεσε η Bandai Namco Entertainment, την οποία και ευχαριστούμε θερμά.

Pros

  • Χωρίς αστεία ή υπερβολές, πρόκειται για τον μεγαλύτερο, πλέον ολοκληρωμένο, απολύτως πιστευτό και γεμάτο μελαγχολία κόσμο που έχουμε βιώσει ποτέ σε video game.
  • O Geralt αποτελεί το μεσαιωνικό alter ego του Αιώνιου Οπλοφόρου, Clint Eastwood.
  • Μηχανισμοί, περιεχόμενο και ουσία που ξεπερνούν ο,τιδήποτε αντίστοιχο έχει επιχειρηθεί σε παιχνίδι μέχρι σήμερα
  • Τα mini-games και οι εντελώς προαιρετικές παράπλευρες δραστηριότητες που περιλαμβάνει, προσφέρουν περισσότερο περιεχόμενο από την κυρίως campaign πολλών “AAA” κυκλοφοριών
  • Μιας και είμαστε στο θέμα, επαναπροσδιορίζει την έννοια της “ΑΑΑ+” κυκλοφορίας και θέτει νέα στάνταρ στο χώρο μας
  • Εξαιρετική και συνεχής υποστήριξη μέσω της ιδιαίτερα ελπιδοφόρας πλατφόρμας του GoG Galaxy
  • Ζώσα ιστορία και εξέλιξη των video games και έχουμε το προνόμιο να την βιώνουμε “τώρα που συμβαίνει”.

Cons

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ - 100%

100%

Exit mobile version