THE OUTER WORLDS 2

Αν το The Outer Worlds 2 της Obsidian ήταν ένα καταναλωτικό προϊόν αντίστοιχο με αυτά που διαφημίζουν στους πελάτες τους οι corporations του κόσμου του, το σλόγκαν του λογικά θα ήταν “τώρα με ελαφρώς βελτιωμένη γεύση!” ή κάτι αντίστοιχο. Σε καμία περίπτωση δεν το λες κατακλυσμικού επιπέδου διαφοροποίηση από την αρχική εμπειρία, αλλά παράλληλα δε μπορείς παρά να αισθάνεσαι πως παίζεις μια, έστω και λίγο, βελτιωμένη εκδοχή του πρώτου game. Και αυτό αφορά τόσο τον σχεδιασμό του κόσμου όσο και τους επιμέρους μηχανισμούς gameplay, ίσως και το ευρύτερο scope του όλου πρότζεκτ.

Για περισσότερες λεπτομέρειες γύρω από την sci-fi, καταναλωτική δυστοπία του setting, προτείνω να διαβάσετε και το review του πρώτου The Outer Worlds (TOW). Ως προς τις ειδικότερες σεναριακές συνθήκες του The Outer Worlds 2 (TOW2), προς αποφυγήν spoilers πάνω στην κεντρική ιστορία, μάθετε απλώς πως ελέγχουμε σε αυτό έναν πράκτορα του Earth Directorate, ενός σώματος με αρμοδιότητες συντονισμού ανάμεσα στη Γη και τις ανά τον γαλαξία αποικίες, παράλληλα με καθήκοντα καταπολέμησης της διαφθοράς αλλά και ρύθμισης των σχέσεων ανάμεσα στις corporations. Ο πράκτορας αυτός αποστέλεται στο ηλιακό σύστημα Arcadia προκειμένου να διερευνήσει κάποια μυστηριώδη rifts που έχουν αρχίσει να εμφανίζονται εκεί.

Το ότι διαδραματίζεται σε διαφορετικό αστρικό σύστημα σε σχέση με το Halcyon του TOW σημαίνει μεταξύ άλλων και πως η πλοκή του TOW2 δεν έχει κάποια σχέση με αυτήν του πρώτου, οπότε δεν είναι απαραίτητη η ολοκλήρωση αυτού για να “πιάσει” κανένας οτιδήποτε συμβαίνει στο 2. Προφανώς βέβαια έχουμε εμφάνιση γνωστών θεσμών και corporations από το TOW, λίγο ή πολύ ανεπτυγμένων/διαφοροποιημένων. Για παράδειγμα, η εταιρεία Auntie Cleo’s έχει πλέον αφομοιώσει, μετά από επιθετική εξαγορά, την εταιρεία Spacer’s Choice, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός νέου συνδυαστικού megabrand ονόματι Auntie’s Choice.

Η παρουσία αυτής της εταιρείας στην Arcadia, και ο πόλεμος (κυριολεκτικός πόλεμος, όχι απλά επιχειρηματικός) για επέκταση και κυριαρχία εκεί, χρωματίζει καθοριστικά το υπόβαθρο σε όλους τους πλανήτες του συστήματος αλλά και της δικής μας παρουσίας εκεί. Θα τολμούσα μάλιστα να πω πως οι διαμάχες ανάμεσα στην Auntie Cleo’s, στην άρχουσα παράταξη της Arcadia ονόματι The Protectorate, και στην τεχνολογικά-επιστημονικά προσανατολισμένη παράταξη ονόματι The Order of the Ascendant, και ο τρόπος που οι διαμάχες αυτές διέπουν κάθε πτυχή του κόσμου, σχεδόν θυμίζουν τις σχέσεις μεταξύ NCR, Legion και Brotherhood of Steel στο Fallout New Vegas. Αν και με τρόπο σαφώς λιγότερο βαθύ ή εντυπωσιακό από πλευράς writing και in-game απεικόνισης.

Πέρα από την παράταξη που θα επιλέξουμε να υποστηρίξουμε (ανάμεσα σε Auntie και Order κυρίως, μιας και το Protectorate ως επί το πλείστον είναι κοινός εχθρός και των 2), στο TOW2 υπάρχει επίσης πληθώρα από έξτρα επιλογές στα κύρια και δευτερεύοντα quests, που διαμορφώνουν τόσο τις συνθήκες του κόσμου στο εκάστοτε playthrough όσο και την κατάσταση της κάθε περιοχής στο φινάλε. Εξίσου μεγάλος αριθμός επιλογών υπάρχει και στους διαλόγους, με πολλές εξ αυτών να είναι κλειδωμένες πίσω από skill checks, αλλά και στον κόσμο, με δωμάτια, containers ή προσεγγίσεις προς το εκάστοτε objective να απαιτούν πόντους σε skills όπως το lockpicking ή το hacking προκειμένου να ξεκλειδωθούν.

Μιας και έπιασα τα skills, ας αναφέρω πως αυτά διαφοροποιούνται στο TOW2 σε σχέση με το πρώτο game. Τα περίπου 20 skills του TOW, τα οποία μπορούσαν να αυξηθούν μέχρι το 100 (ή το 150, στα DLC του), ομαδοποιούνται περαιτέρω σε μια λίστα από 12 skills που μπορούν να αυξηθούν ως το 20. Οι ομαδοποιήσεις αυτές στέκουν από πλευράς λογικής – έτσι για παράδειγμα αντί για skills 1-handed και 2-handed έχουμε ένα ενιαίο skill Melee, αντί για Handguns και Long Guns υπάρχει ένα σκέτο Guns skill, κτλ.

Σε κάθε level-up κερδίζουμε μόλις 2 skill points (υπάρχει δυνατότητα και για έξτρα πόντους με τα κατάλληλα Flaws – περισσότερα για αυτά ακριβώς παρακάτω), και το level cap στην παρούσα φάση είναι 30, επομένως υπάρχει η δυνατότητα για να μαξάρουμε το πολύ 2 ή 3 skills μέχρι το φινάλε. Αυτού του είδους η “εξειδίκευση” προτείνεται ανεπιφύλακτα αν θέλετε να επιτύχετε κάποια από τα πιο σκληρά skill checks στην πορεία του παιχνιδιού. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως χαρακτήρες “λίγο απ’όλα” που ανεβάζουν πολλά skills ταυτόχρονα δεν θα μπορούν να ολοκληρώσουν το game ή κάτι τέτοιο, αλλά αναμενόμενα αυτοί θα συναντήσουν προς το φινάλε του game προκλήσεις τις οποίες θα προσεγγίσουν αναγκαστικά με λιγότερους τρόπους.

Στο TOW2 αλλάζει και ο τρόπος που λειτουργούν τα προαιρετικά Flaws. Σε αντίθεση με το 1 όπου η επιλογή Flaw προσέφερε απλά 1 έξτρα Perk Point, στο 2 τα Flaws λειτουργούν περισσότερο σαν τα Traits στα ορθόδοξα Fallout, εννοώντας πως προσφέρουν ένα bonus αλλά και μια ποινή. Για παράδειγμα, ένα αυξάνει τις τιμές στους Vendors κατά 50% αλλά παράλληλα διπλασιάζει τα mats που πέφτουν αν σπάσουμε ένα αντικείμενο κατά το crafting. Ένα άλλο αυξάνει τη ζημιά που δεχόμαστε κάθε φορά που κάνουμε block, αλλά παράληλλα αυξάνει την ισχύ των Melee Power Attacks μας.

Το ζουμί όμως είναι σε κάποια άκρως ενδιαφέροντα και πιπεράτα Flaws, τα οποία ενδεχομένως να αλλάξουν ριζικά τον προσανατολισμό του εκάστοτε playthrough. Για παράδειγμα, υπάρχει ένα Flaw που αυξάνει το XP που λαμβάνουμε κατά 15% αλλά παράλληλα επιλέγει αυτόματα τυχαίες επιλογές σε όλους τους διαλόγους! Άλλο Flaw επιλέγει πάντα by default τις [Lie] επιλογές στους διαλόγους, άλλο κλέβει αυτόματα αντικείμενα που βρίσκονται εντός εμβέλειας του χαρακτήρα, άλλο αποδέχεται αυτόματα όλα τα Flaws που μας παρουσιάζονται, όλα με τα αντίστοιχα οφέλη τους πάντα. Καθίσταται σαφές πως κάποια εξ αυτών δεν προτείνονται για το πρώτο playthrough, αλλά θα ήταν ιδανικά για ένα διασκεδαστικό 2ο-3ο μελλοντικό playthrough.

Στην παρούσα φάση η αλήθεια είναι πως τα Skills και τα Flaws δεν είναι ιδιαίτερα balanced. Κάποια skills, όπως το Lockpicking, προσφέρει απείρως περισσότερες επιλογές in-game σε σχέση με άλλα όπως πχ το Observation. Επιχειρείται να επέλθει κάποιου είδους balance μέσω της ύπαρξης checks για τα περισσότερα skills στους διαλόγους, καθώς και με το γεγονός ότι όλα τα skills προσφέρουν κάποιου είδους έξτρα damage στις μάχες, όμως ακόμα και έτσι η ισορροπία μεταξύ των skills είναι αρκετά άνιση (για παράδειγμα το ήδη σημαντικό Speech skill προσφέρει και έξτρα weapon damage απέναντι σε humanoid αντιπάλους).

Το ίδιο ισχύει και με την επιλογή Flaws, όμως αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί και τρόπον τινά meta-gaming. Για παράδειγμα, αν δεν αγοράζουμε ποτέ πράγματα από τους vendors αλλά παίζουμε αρκετά με crafting, το να επιλέξουμε αύξηση των τιμών με αντάλλαγμα περισσότερα breakdown mats δεν φαντάζει ως ιδιαίτερα κακό deal. Και σε τελική ανάλυση, το να έχουμε imbalanced και overpowered χαρακτήρες έχει κάποιες φορές κι αυτό τη χάρη του…

Οι παραπάνω κύριες διαφοροποιήσεις, σε συνδυασμό με ορισμένες άλλες μικρές προσθήκες, τροποποιήσεις και βελτιώσεις σε τομείς όπως το crafting, to stealth και οι μάχες, συνδυάζονται με το αναμενόμενο gameplay του TOW για να δημιουργήσουν μια εμπειρία απολύτως οικεία για όσους έχουν παίξει το πρώτο game (ή και οποιοδήποτε άλλο first-person RPG της εταιρείας), αλλά παράλληλα έστω και ελαφρώς βελτιωμένη σε όλους μα όλους τους τομείς. Το gunplay είναι βελτιωμένο, οι πλανήτες και οι περιοχές που επισκεπτόμαστε είναι πιο αξιομνημόνευτοι και καλοσχεδιασμένοι ως προς την περιήγηση σε αυτούς, το γράψιμο των quests και ο τρόπος που μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε με τις παρατάξεις του κόσμου δίνουν επίσης την αίσθηση του “+1” σε σχέση με το TOW.

Μέχρι και η υλοποίηση της Unreal Engine 5 είναι βελτιωμένη, θα έλεγα. Συνάντησα ΠΡΟΦΑΝΩΣ στη διάρκεια του game το χαρακτηριστικό, περιστασιακό stuttering και framedrops χωρίς λόγο κι αιτία, αλλά, παραδόξως, σε αντίθεση με το τι συνέβαινε σε άλλα πρόσφατα UE5 games όπως το Bloodlines 2 και το Borderlands 4, την περισσότερη ώρα που έπαιζα το TOW2 οι ανεμιστήρες του PC case μου παρέμεναν άκρως σιωπηλοί, ακόμα και κατά τις περιηγήσεις μου στον ανοιχτό κόσμο και σε θεωρητικά εικαστικώς απαιτητικά σκηνικά.

Σε γενικές γραμμές πέρασα πάρα πολύ καλά με το The Outer Worlds 2, ίσως και αναπάντεχα καλά. Μπορεί ούτε αυτό να φτάνει συγγραφικά στο μεγαλείο του Fallout New Vegas που θα υψώνεται για πάντα ως ανυπέρβλητο ορόσημο στον κατάλογο της Obsidian, και υποθέτω πως επίσης αν κάποιος δεν ενθουσιάστηκε με το πρώτο TOW για τον οποιονδήποτε λόγο τότε ίσως να μην ενθουσιαστεί ούτε με αυτό, καθώς πρόκειται για μήλο που πέφτει κάτω από τη μηλιά και μοιράζεται πολλά κοινά χαρακτηριστικά με αυτό. Αλλά δεν παύει να είναι ένα καλοσχεδιασμένο, “μετρημένο” ως προς τις φιλοδοξίες του (δεν πλασάρεται ως ένα υπερgrand RPG των 100+ ωρών, άλλωστε) και άκρως streamlined από πλευράς περιεχομένου RPG.

Η χρονική του διάρκεια είναι ακριβώς όσο πρέπει (μου πήρε περί τις 50 ώρες να ολοκληρώσω ένα υπερπλήρες playthrough στο Normal επίπεδο δυσκολίας), ο αριθμός από επισκέψιμες τοποθεσίες επίσης, τα quest του κυρίως σεναρίου κρατάνε ακριβώς όσο χρειάζεται για να μην κουράσουν, το φινάλε του αφήνει ορθάνοιχτα το ενδεχόμενο και για τρίτο game, και το αναπάντεχα διασκεδαστικό κι ανανεωμένο σύστημα των Flaws, σε συνδυασμό με τις επιλογές ως προς τα character builds αλλά και στα quests, κρατάει αμείωτη την όρεξη και για μελλοντικά playthroughs. Σε τελική ανάλυση, τι άλλο να ζητήσει κανείς από ένα RPG;

Το review του The Outer Worlds 2 πραγματοποιήθηκε με review code που μας παραχώρησε η εκδότρια εταιρεία.

Go to discussion...